بررسی وصفهای شاهنامه و ارتباط آن با حماسه
چکیده
چکیده شاهنامه از زبده آثاری است که در آن نوع ادبی و الفاظ و اوصاف همخوانی دارند و مرتبط هستند؛ یعنی شاعری توانا همانند فردوسی نهایت تلاش خود را بکار برده است تا اوصافی بیاورد که در وهله نخست با محتوای حماسی اثر سازگار باشد و در درجه دوم موصوف را به خوبی در ذهن مجسّم کند. وصف همواره برای وضوح بیشتر موصوف استفاده می شود و ابعاد جدیدی از موصوف را آشکار می کند. وصف انواع مختلفی دارد که هر یک از این انواع نیز زیر مجموعه هایی دارند که هر کدام در زنده تر و روان تر شدن متن و موصوف کمک شایانی می کنند مثل: وصف دستوری با زیر شاخه هایی مانند قید و مسند صفتی و غیره و یا وصف بلاغی که استعاره و تشبیه و غیره جزو آن هستند. اوصافی که فردوسی در متن استعمال کرده ، ضمن ارتباط با حماسه، متناسب با روحیّه ی شخصیت ها و قهرمانان داستان هستند و آن ها را بارزتر و گویاتر می کنند و شاعر کمتر تفاوتی در استفاده ی از صفت برای شخصیت مثبت و منفی قائل است زیرا که متعصّب نیست اوصاف استفاده شده در متن، ضمن این که شکوه و مهابت دارند که البته لازمه ی هر متن حماسی است، هم شأن شخصیت داستان و همخوان با ژانر حماسه هستند؛ یعنی هم موصوف را برجسته می کنند و هم نوع ادبی را القا می کنند. تحقیق حاضر سعی دارد تا با استخراج و بررسی اوصاف بلاغی و دستوری شخصیت های مهم قسمت حماسی شاهنامه ، ارتباط آن ها را با حماسه بیان کند و افقی پیش روی خوانندگان برای درک ارزش و ارتباط وصف و حماسه ترسیم کند