حدس سینگر - ورمر
چکیده
عملگر d روی جبر باناخ a را یک اشتقاق (عملگر مشتق) گویند هرگاه به ازای هر a و b در .d(ab)d(a)b+ad(b),a کار روی برد اشتقاقهای روی جبرهای باناخ توسط سینگر و ورمر در سال 1955 آغاز شد. سینگر و ورمر نشان دادند که برد هر اشتقاق کراندار (پیوسته) روی جبرهای باناخ جابجائی داخل رادیکال (جیکوبسن) قرار می گیرد. آنها حدس زدند که شرایط پیوستگی اضافی است . این حدس به ((حدس سینگر - ورمر)) معروف شد. این مساله حدود 30 سال حل نشد تا اینکه توماس در سال 1988 این حدس را ثابت کرد. علاوه بر این افراد مختلف تعمیمهای متعددی از این قضیه و حدس به جبرهای باناخ غیر جابجائی ارائه کردند. برخی شرایطی را بررسی کردند که ایجاب می کند برد اشتقاق روی یک جبر باناخ دلخواه داخل رادیکال قرار گیرد. توماس حدس سینگر - ورمر را با توجه به قضیه سینکلر تعمیم داد و حدس زیر را که به ((حدی سینگر - ورمر غیر جابجائی)) معروف شد بیان کرد ((هر اشتقاق روی یک جبر باناخ، هر ایدآل اولیه را پایا نگه می دارد)). این حدس هنوز ثابت نشده است و با برخی مسائل باز دیگر در آنالیز تابعی مرتبط است . چندان عجیب نیست که مسائل برد اشتقاقهای روی جبرهای باناخ ارتباط نزدیکی با مسائل پیوستگی خودکار دارد. عده ای به جای بحث روی برد اشتقاق، روی تصویر هر عضو تحت یک اشتقاق کار کردند. مثلا از قضیه کلنیک - شیرکوف برای تعمیم قضیه و حدس سینگر - ورمر استفاده کردند. این پایان نامه در چهار فصل تنظیم شده است . در فصل اول مقدمات آورده شده است . در فصل دوم قضیه و حدس سینگر - ورمر بیان و ثابت شده است . در فصل سوم تعمیمهای ارائه شده برای قضیه و حدس سینگر - ورمر روی جبرهای باناخ غیر جابجائی آورده شده است و بالاخره در فصل چهارم خلاصه مطالب دو فصل پیشین و ارتباط حدس سینگر - ورمر با برخی مسائل باز دیگر در آنالیز تابعی بیان شده است .