این پژوهش به بررسی اثرات و پیامدهای اجرای این طرحها در روستاهای شهرستان بجنورد می پردازد، تا بتواند با ارزشیابی دستاوردهای آنها، بازخورد مناسبی جهت برنامه ریزی و اجرای طرحهای آتی در منطقه فراهم سازد.
. مهاجرت از روستا به نواحی شهری عموماً مهمترین شکل مهاجرت داخلی محسوب می شود. که این نوع مهاجرت بین سکونتگاه های شهری و روستایی در حد متناسب، بخشی از جریان منطقی تعامل فضایی بین آنها به شمار می رود که برای تداوم فرایند توسعه و تکامل این جوامع ضروری است. اما مسئله مهاجرت بی رویه ر
یکی از راهبردهای توسعه که در دهه اول پس از پیروزی انقلاب اسلامی، با هدف دستیابی به توسعه در مناطق روستایی، تهیه و اجرا گردید، طرح هادی روستایی است که به عنوان مهمترین سند رسمی و قانونی توسعه و عمران یک روستا در کشور ما مطرح می باشد و جایگاهی مشابه جایگاه طرح جامع و هادی شهری برای
چکیده با گذشت 30 سال از انقلاب اسلامی و طرحهای تنوعی که در ارتباط با توسعه روستایی در ایران تهیه شده اکنون زمان آن رسیده که نتایج اجرایی این طرحها مورد ارزیابی قرار گیرد از زمان تدوین اولین برنامه عمرانی در سال 1327 به یکی از برنامه هایی که جهت توسعه کالبدی و فضایی مناطق روستایی
با این توصیف سوال راهبردی این است که فرآیند تهیه طرح هادی برای دستیابی به اهداف ترسیم شده از اصول و معیارهای برنامه ریزی پایدار روستایی همراه است و یا نه و با چه مشکلاتی روبروست ؟ برای پاسخ علمی به پرسش مذکور از روش تحقیق، مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و میدانی استفاده شد. جامعه ن
روستاها از دیر باز جایگاه کشت محصولات کشاورزی بوده اند بطوری که همه ی روستائیان از طریق کشاورزی امرار معاش می نمودند به تدریج با تحولات اقتصادی و اجتماعی و تأمین در آمد ملی از طریق فروش نفت کشاورزی نیز به سمت تولید محصولات قابل صدور و فروش گرایش پیدا نمود .پسته از جمله محصولاتی ا
از دو دهه قبل، طرح های هادی روستایی از جمله گسترده ترین طرح های کالبدی روستایی در ایران هستند که عمدتاً جنبه های کالبدی بافت فیزیکی روستاها را مورد توجه قرار می دهند. با ارزیابی اثرات کالبدی این طرح ها می-توان با دیدگاه جامع تری امکان برنامه ریزی را در آینده فراهم آورد. مهمترین ه
پژوهش حاضر با هدف شناسایی مهمترین موانع مشارکت مردم در طرح هادی روستایی در شهرستان همدان به شیوه تحقیقات پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری تحقیق را روستائیان ساکن در روستاهای بخش مرکزی شهرستان همدان که در آنها طرح هادی به مرحله اجرا در آمده است، تشکیل دادند. از بین آنها تعداد 12
با استقرار نظام جمهوری اسلامی ایران، طرح هادی روستایی در راستای بهبود وضعیت اجتماعی- اقتصادی و به‌ویژه کالبدی سکونتگاه‌های روستایی به اجرا گذاشته شد. اکنون پس از گذشت بیش از بیست سال از تهیه و اجرای طرحهای هادی روستایی و اندوختن تجربه‌های ارزنده در زمینه تغییر کالبدی- فضایی، لاز
مفهوم حس تعلق مکانی در میزان و نوع روابط بین افراد جامعه تأثیر میگذارد و این رابطه در گروههای اجتماعی که به مکان خاصی اختصاص دارند، باعث افزایش سرمایههای اجتماعی و اعتماد آنان میگردد. هدف از پژوهش حاضر، تحلیل فضایی رابطه بین سرمایه اجتماعی و تعلق مکانی در مناطق روستایی شهرستان رو
هدف اصلی از تدوین پژوهش حاضر ارزیابی رابطه بین آسیب‌پذیری محیطی و تاب‌آوری زیرساختی جوامع روستایی (در شهرستان بجنورد) به‌منظور ارتقاء ظرفیت تاب‌آوری در نواحی روستایی است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و ماهیت آن کاربردی در نظام برنامه‌ریزی محلی و توسعه روستایی است. متغیرهای تحقیق پس از
فرایند تهیه و اجرای طرحهای هادی روستایی در سه دهة اخیر، سیمای کالبدی سکونتگاه‌های روستایی را دگرگون ساخته است و انتظار می‌رود با افزایش سطح سرمایة اجتماعی در این نواحی بر مشارکت‌پذیری روستاییان در این طرحها افزوده گردد. در مقالة حاضر میزان تأثیرپذیری فرایند اجرای طرحهای هادی ر
در راستای سیاست کلی نظام پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به منظور محرومیت‌زدایی و توسعه روستاها یکی از برنامه‌هایی که در دستور کار قرار گرفته است، اجرای طرح هادی روستایی جهت تأمین عادلانه امکانات از طریق تحول کالبدی- فیزیکی روستا، ایجاد تسهیلات اجتماعی- تولیدی، تأمین خدمات عمومی و به