تأثیرآموزش مبتنی بر راهبردهای خودتنظیمی بر فعالیت فیزیکی زنان مبتلا به دیابت نوع۲

نوشین نوشین پیمان، noushin peyman assistant professor in health education and health promotion, health sciences research center, department of health and management, school of health, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranاستادیار گروه بهداشت و مدیریت، مرکز تحقیات علوم بهداشتی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران علی علی تقی پور، ali taghipour assistant professor in epidemiology, health sciences research center, department of statistics and epidemiology, school of health, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranاستادیار گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، مرکز تحقیات علوم بهداشتی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران مهرالسادات مهرالسادات مهدی زاده، mehrosadat mahdizadeh ms in health education and health promotion, health sciences research center, school of health, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranکارشناس ارشد آموزش بهداشت و ارتقائ سلامت، مرکز تحقیات علوم بهداشتی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران حبیب الله حبیب الله اسماعیلی، habibolah esmaeely associated professor in biostatistics, health sciences research center, department of statistics and epidemiology, school of health, mashhad university of medical sciences, mashhad, iranدانشیار گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، مرکز تحقیات علوم بهداشتی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

چکیده

مقدمه: یکی از مهم ترین عوامل ایجاد، حفظ و ارتقای سلامت، فعالیت فیزیکی منظم است که در زنان دیابتی به دلیل شیوع زیاد چاقی، میزان فعالیت فیزیکی کافی نمی باشد.هدف: تعیین تاثیر آموزش مبتنی بر راهبردهای خودتنظیمی بر فعالیت فیزیکی زنان مبتلا به دیابت نوع 2 روش: پژوهش حاضر کارآزمایی شاهددار تصادفی بود که 82 نفر از زنان دیابتی نوع 2 انتخاب و به صورت تصادفی به گروههای مداخله و کنترل تخصیص یافتند. ابزار گردآوری داده ها؛ پرسشنامه های سنجش آگاهی، هدف گذاری، برنامه ریزی و فعالیت فیزیکی بود. مداخله آموزشی در 7 جلسه 60 دقیقه ای با راهبردهای هدف گذاری و برنامه ریزی برای فعالیت فیزیکی و خودارزیابی رفتار اجرا شد. ارزشیابی برنامه آموزش در هنگام شروع و بلافاصله پس از مداخله و در مرحله پیگیری انجام گرفت و داده ها با نرم افزار spss ویرایش 5/11 در سطح 05/0>p با آزمونهای تحلیل واریانس مشاهدات تکراری، تی مستقل و زوجی بررسی شدند.یافته ها: میانگین سن شرکت کنندگان مطالعه 26/6±07/49 سال بود. در گروه مداخله؛ در دوره های ارزشیابی مداخله، تفاوت معناداری در هدف گذاری (001/0>p)، برنامه ریزی (008/0>p)، آگاهی (001/0>p) و فعالیت فیزیکی (004/0>p) مشاهده شد. همچنین در قند خون ناشتا ( از 38/46±78/164 به 55/37±73/150، 019/0>p) و شاخص توده بدنی ( از 93/9±43/70 به 62/6±39/68، 001/0>p) کاهش معناداری در مرحله پیگیری در مقایسه با قبل از مداخله وجود داشت که در گروه کنترل مشاهده نشد.نتیجه گیری: مداخله آموزشی با بکارگیری راهبردهای خودتنظیمی، باعث افزایش فعالیت فیزیکی، بهبود قندخون و شاخص توده بدنی در زنان دیابتی نوع 2 می شود