مقاله

ارتباط بین شناخت بیماران دیابتی از اهمیت بیماری و نحوه مراقبت و پی گیری عوارض ناشی از آن

محمدابراهیم خمسه، mohammad ebrahim khamseh endocrine research center, institute of endocrinology and metabolism (firozgar), tehran university of medical science, tehran, iran1- دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقیقات غدد ( فیروزگر)، انستیتو غدد درون ریز و متابولیسم هنگامه عبدی، hengameh abdi endocrine research center, institute of endocrinology and metabolism (firozgar), tehran university of medical science, tehran, iran1- دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقیقات غدد ( فیروزگر)، انستیتو غدد درون ریز و متابولیسم مجتبی ملک، mojtaba malek endocrine research center, institute of endocrinology and metabolism (firozgar), tehran university of medical science, tehran, iran1- دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقیقات غدد ( فیروزگر)، انستیتو غدد درون ریز و متابولیسم گیتا شفیعی، gita shafiee endocrine research center, institute of endocrinology and metabolism (firozgar), tehran university of medical science, tehran, iran1- دانشگاه علوم پزشکی تهران، مرکز تحقیقات غدد ( فیروزگر)، انستیتو غدد درون ریز و متابولیسم سهیلا خدا کریم، soheila khodakarim biostatics, paramedical faculty, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran2- دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، دانشکده پیراپزشکی، گروه آمار زیستی

چکیده

سابقه و هدف: دیابت نوع دو، یک اختلال متابولیک است. عوامل محیطی و آگاهی افراد نقش مهمی در بروز عوارض مزمن آن دارد. هدف از این مطالعه ارتباط شناخت بیماران از اهمیت بیماری برنحوه مراقبت و پی گیری از عوارض بیماری بود. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی، بر روی 194 نفر بیمار دیابتی نوع دو مراجعه کننده به انستیتو غدد دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1388 انجام شد. اطلاعات به کمک پرسش نامه ای مشتمل بر مشخصات فردی، روی کرد فرد در مورد پی گیری عوارض، کنترل قند، شناخت بیماران از اهمیت بیماری جمع آوری شد. سطح شناخت به صورت خوب، متوسط و ضعیف بر اساس امتیازات کسب شده در سوالات تعیین گردید. یافته ها: از 194 بیمار 77 نفر (7/39%) مرد و 117 نفر (3/60%) زن بودند. میانگین سنی افراد 17/10±18/52 سال بود. 2/69% بیماران معنی واژه هموگلوبین گلیکوزیله را نمی دانستند. تمایل بیماران برای مشارکت در تصمیم گیری های مربوط به نوع درمان در 4/71% افراد خوب بود و به خوبی می دانستند که با شروع انسولین، کنترل بیماری بهتر می شود. 9/68% بیماران پی گیری منظم از نظر عوارض چشمی، 51% از نظر عوارض قلبی داشتند. کم ترین میزان پی گیری درمورد عارضه پای دیابتی بود. هم چنین ارتباط معناداری بین شناخت بیماران و میزان هموگلوبین گلیکوزیله مشاهده نشد. نتیجه گیری: با افزایش میزان شناخت مبتلایان به دیابت از اهمیت بیماری، روی کرد آنان نسبت به پی گیری منظم از نظر عوارض بیماری به خصوص عوارض قلبی، چشمی، کلیوی اصلاح می گردد. در حالی که وضعیت کنترل متابولیک بیماران ارتباطی با میزان شناخت آن ها از اهمیت بیماری نداشته است.

اسناد مشابه