تأثیر یک بر نامه آموزشی خودمراقبتی بر آگاهی و عملکرد بیماران مبتلا به نارسایی قلب

پروین منگلیان شهربابکی، parvin mangolian shahrbabaki ()instructor, medical-surgical department, school of nursing, shahr-e-babak azad university, bandar abbas, iran, e-mail: mangolian167@yahoo.comپروین منگلیان شهربابکی (مربی)، گروه داخلی و جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه آزاد شهر بابک، بندرعباس، ایران. ژاسمن شاه نظری، jaseman shahnazari assistant, school of nursing, shahid beheshti university of medical sciences,tehran, iran.ژاسمن شاه نظری (استادیار)، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران؛ محمد محمودی، mohammad mahmoodi assistant, school of public health,tehran university of medical sciences, tehran, iran.دکتر محمد محمودی (استادیار)، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران جمیله فرخ زادیان، jamileh farrokhzadian master of nursing, vali-e- asr hospital, shahr-e-babak, bandar abbas, iran,جمیله فرخ زادیان، کارشناس ارشد پرستاری، بیمارستان ولیعصر شهر بابک، بندرعباس، ایران. (farokhzadian2010@yahoo.com)

چکیده

مقدمه: با توجه به این که عمده ترین علل مرگ و میر و کاهش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلب، ریشه در عملکرد خودمراقبتی نادرست دارد و کافی نبودن آگاهی بیماران به این مسائل دامن می زند، لذا مطالعه ای با هدف بررسی تأثیر آموزش مراقبت از خود، بر آگاهی و عملکرد بیماران مبتلا به نارسایی قلب در بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی کرمان انجام گرفت. روش ها: در یک مطالعه نیمه تجربی، 80 بیمار مبتلا به نارسایی قلب بستری در بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهرکرمان با روش نمونه گیری آسان و تدریجی انتخاب و در دو گروه تجربی و شاهد قرار گرفتند. ابتدا میزان آگاهی و نحوه عملکرد هر بیمار در مورد مراقبت از خود، از طریق پرسشنامه و چک لیست محقق ساخته و پایا و روا از طریق مصاحبه و مشاهده گرفته شد، سپس هر بیمار گروه تجربی یک برنامه آموزشی شامل 4 جلسه آموزشی 20 دقیقه ای همراه با ارائه جزوه آموزشی به صورت انفرادی و پرسش و پاسخ دریافت کرد. سپس یک ماه بعد از ترخیص از هر یک از بیماران در دو گروه، آزمون نهایی به عمل آمد. مقایسه آگاهی و عملکرد دو گروه از طریق آزمونهای آماری ناپارامتری ویلکاکسون و مان ویتنی یو انجام شد. نتایج: رتبه آگاهی و عملکرد بیماران مبتلا به نارسایی قلب در کلیه حیطه های مراقبت از خود، قبل از مداخله بین دو گروه تجربی و شاهد، معنادار نبود. در حالی که این میانگین امتیازات بعد از مداخله در گروه تجربی و شاهد اختلاف معناداری داشت. به طوری که مقایسه تغییرات نشان داد که تغییرات آگاهی (02/7±81/18) و عملکرد (57/11±5/29) در گروه تجربی به طور معناداری بیش از تغییرات آگاهی (79/2±81/1) و عملکرد (28/1±43/0) در گروه شاهد بوده است که نشان دهنده تأثیر آموزش بر گروه تجربی بود. نتیجه گیری: به کار گیری برنامه آموزشی خودمراقبتی طراحی شده بر آگاهی و عملکرد بیماران مبتلا به نارسایی قلب در نمونه های مورد مطالعه مؤثر بوده است و آموزش یکی از روش های مناسب و لازم برای ارتقای مراقبت از خود است.