بررسی نرخ مرگ های مشکوک به خودکشی ارجاعی به مراکز پزشکی قانونی کشور از زمستان ۸۸ تا پاییز ۸۹ (سال۲۰۱۰ میلادی) و مقایسه آن با نرخ های جهانی
چکیده
مقدمه: خودکشی یکی از مشکلات مهم اجتماعی و بهداشت روانی بسیاری از کشورها به حساب میآید و منابع قابل توجهی را در مجموعه مراقبتهای بهداشتی اولیه و ثانویه به خود اختصاص داده است. هدف اصلی انجام این مطالعه، تعیین موارد مرگ مشکوک به خودکشی از بین موارد ارجاعی به مراکز پزشکی قانونی کشور بوده است. روش انجام: با استفاده از پرسشنامهای از قبل طراحی شده، مشخصات و اطلاعات موارد مشکوک به خودکشی با همکاری خانواده و یا همراهان متوفایی که خودکشی منجر به مرگ داشتهاند، در مراکز پزشکی قانونی سطح کشور جمعآوری و سپس با استفاده از نرمافزار spss مورد تحلیل آماری قرار گرفته است. نتایج: با توجه به 3513 مورد مرگ مشکوک به خودکشی در سال 2010، نرخ مرگهای مشکوک به خودکشی ایران ، 7/4 مورد به ازای هر صدهزار نفر جمعیت تعیین شد که این نرخ در بین مردان 6/6 و در بین زنان 7/2 مورد بوده است. استانهای ایلام، کرمانشاه، لرستان و همدان بالاترین نرخ را داشتند. 5/70% خودکشیها در مردان بود. همچنین، نرخ خودکشی مردان و زنان ایران از نرخ خودکشی مشابه در اکثر کشورهای اروپایی، آمریکای شمالی، آسیای شرقی و اقیانوسیه پایینتر بوده است. نتیجهگیری: نرخ مرگ مشکوک به خودکشی در برخی استانهای غربی کشور همانند استانهای ایلام، همدان، لرستان و کرمانشاه بسیار بالاتر از سایر استانهای کشور است. به نظر میرسد، لزوم نگاه منطقهای به این موضوع برای شناسایی دلایل وقوع خودکشی و تربیت متخصصین روانشناسی و روانپزشکی و اعزام آنها به این مناطق برای شناسایی افراد در معرض خطر ضروری باشد