شیوع عوارض دهانی صورتی مبتلایان به تالاسمی ماژور در مرکز تالاسمی استان قزوین
چکیده
سابقه و هدف: تالاسمی یکی از شایعترین اختلالهای تک ژنی شناخته شده میباشد که نوع هموزیگوت آن (بتاتالاسمی ماژور) شدیدترین شکل کم خونی همولیتیک در ایران است. با توجه به اهمیت عوارض دهانی صورتی در این بیماران و عدم وجود آمارهای کافی و مستدل در ایران، ضرورت تحقیق در این مورد مطرح میباشد. از اینرو شناخت و کاهش عوارض این بیماری از اهداف این پژوهش بوده است. مواد و روشها: این تحقیق به صورت توصیفی (case series) بر روی تمام بیماران مرکز تالاسمی استان قزوین (110 بیمار) انجام گردید. اطلاعات از طریق پرسشنامه و معاینه کلینیکی جمعآوری شد. معاینات دهانی صورتی شامل بررسی شکل بینی و صورت، بیرونزدگی ماگزیلا، رنگ پریدگی مخاط دهان. تاخیر رویش دندانها، شاخص پوسیدگی و نوع اکلوژن بوده است. همچنین رابطه متغیرهای فوق با زمان شروع و نحوه درمانهای پزشکی بیماران مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت آنالیز آماری از نرمافزار spss و آزمون مجذور کای با سطح معنیداری (p<0/05) استفاده گردید. یافتهها: شیوع عوارض دهانی صورتی بیماران مبتلا به تالاسمی عبارت بودند از: بینیزینی شکل (8/71%)، بیرونزدگی ماگزیلا (5/55%)، رنگ پریدگی مخاط دهان (2/48%)، صورت شبیه جوندگان (30%)، بایت عمیق (2/28%)، فضای بین دندانهای قدامی بالا (7/22%)، اپنبایت (6/13%)، تاخیر در رویش دندانهای شیری (10%) و دایمی (2/8%). در تمامی گروههای سنی بیشترین نوع اکلوژن به ترتیب کلاس 1، 2، 3 بوده است. شاخص پوسیدگی (dmft) در مبتلایان بهطور معنیداری بیشتر از افراد سالم بوده است. (p<0/05). نتیجهگیری: شیوع عوارض دهانی صورتی در مبتلایان به تالاسمی ماژور قابل توجه بوده است. تحقیق حاضر نقش تشخیص زودرس، درمان به موقع و دقیق را در کاهش این عوارض نشان داده است.