پیش بینی ناگویی هیجانی بر اساس اضطراب و سرشت و منش
چکیده
سابقه و هدف: اصطلاح ناگویی هیجانی (alexithymia) اولین بار در سال 1972 توسط سیفنئوس (sifneos)، برای توصیف خوشه ای از نشانگان شامل کاهش توانایی برای نامیدن و ارتباط برقرار کردن با عواطف و پریشانی عاطفی، نشانگان جسمانی و افکار با جهت گیری بیرونی مطرح شد. مطالعه ی حاضر با هدف پیش بینی ناگویی هیجانی بر اساس اضطراب و سرشت و منش، در دانش-آموزان دبیرستانی انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش توصیفی، از نوع همبستگی بود. نمونه شامل 300 (152 دختر و 148 پسر) دانش آموز دبیرستانی شهرستان سمنان بود که به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. در این پژوهش، از سه پرسشنامه ی ناگویی هیجانی تورنتو، پرسشنامه ی سرشت و منش کلونینجر و پرسشنامه ی صفت- حالت اضطراب، استفاده شد. یافته ها: صفت و حالت اضطراب و سه زیر مقیاس خود راهبری، همکاری و پایداری سرشت و منش، نقش معناداری در پیش بینی ناگویی هیجانی دارند. نتیجه گیری: این یافته ها بیانگر نقش و اهمیت سطح اضطراب و ویژگی های شخصیتی سرشت و منش در شناسایی بهتر افراد مبتلا به ناگویی هیجانی و حتی پیشگیری از بروز این مشکل می باشد.