بررسی ارتباط ویتیلیگو با اختلالات عملکرد تیروئید

دکتر شورا مانی قلم، sh manighalam loghman hospital, shaheed beheshti univesity of medical sciences, tehran, iran. دکتر محمد مهدی حاجی عبدالحمید، m hajeabdolhamid loghman hospital, shaheed beheshti univesity of medical sciences, tehran, iran.تهران، خیابان کارگر جنوبی، خیابان کمالی، بیمارستان لقمان حکیم، مرکز تحقیقات پوست دکتر پرویز طوسی، p tosi loghman hospital, shaheed beheshti univesity of medical sciences, tehran, iran. دکتر امیر مجدالدین امیر جوانبخت، a amirjavanbakht loghman hospital, shaheed beheshti univesity of medical sciences, tehran, iran. دکتر نوید سعادت، n sadat loghman hospital, shaheed beheshti univesity of medical sciences, tehran, iran.

چکیده

مقدمه: با توجه به اختلاف نظر در ارتباط بین ویتیلیگو و اختلالات عملکرد غده تیروئید این تحقیق به منظور تعیین رابطه ویتیلیگو با اختلالات عملکرد تیروئید برروی مبتلایان به ویتیلیگو و مقایسه آن با گروه شاهد در تهران در سال 1380 انجام شد. مواد و روش ها: تحقیق به روش مورد ـ شاهدی بر روی مبتلایان به ویتیلیگو مراجعه کننده به درمانگاه های پوست بیمارستان لقمان حکیم و بوعلی و افراد شاهد انجام گرفت. مبتلایانی که حداقل یک سال از شروع بیماری آنها گذشته بود، به عنوان افراد گروه مورد وارد مطالعه شدند و اطلاعات لازم آنها ثبت گردید. مراجعه کنندگان فاقد ویتیلیگو که از نظر سن و جنس با افراد گروه مورد همسان شده بودند نیز به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. میزان t3، t4، tsh وt3ru نمونه خون وریدی افراد مورد و شاهد سنجیده شد و fti از طریق محاسبه به دست آمد. هیپرتیروئیدی و هیپوتیروئیدی در دو گروه براساس fti و سطح t3 سرم (برای موارد هیپرتیروئید از نوع t3) مشخص گردید. یافته ها با کمک آماره های آزمون t، مجذور کای و آزمون فیشر مورد قضاوت آماری قرار گرفتند. یافته ها: افراد مورد مطالعه در هر گروه 30 نفر شامل 73% زن و 27% مرد بودند. سن آنها 4/11±7/31 در گروه مورد و 2/11±7/31 در گروه شاهد بود. مدت ابتلا به ویتیلیگو در بیماران 4/2±3/8 سال و سطح درگیری پوستی آنها 5/12±4/22% بود. یک نفر از آنها دارای علایم هیپرتیروئیدی بود. سطح سرمی t3 در گروه مورد 45±150 و در گروه شاهد 47± 149 نانوگرم در دسی لیتر، t4 در گروه مورد 8/2± 8/8 و در گروه شاهد 2/3 ±5/7 میکروگرم در دسی لیتر، tsh در گروه مورد 5/0±75/0 و در گروه شاهد 5/0±81/0 میکرویوینت در میلی لیتر، t3ru در گروه مورد 2/3/0±1/31 و در گروه شاهد 2/4±8/29% و fti در گروه مورد 97/0±8/2 و در گروه شاهد 55/0±5/2 بود. با آزمون t هیچ کدام از اختلافات بین دو گروه معنی دار نبود. براساس fti در 6/16% از مبتلایان اختلالات عملکرد تیروئید شامل 10% هیپرتیروئیدی و 6/6% هیپوتیروئیدی وجود داشت. در گروه شاهد هیچ موردی از اختلال عملکرد تیروئید مشاهده نشد. آماره های مجذور کای و آزمون فیشر نشان داد که این اختلاف در دو گروه معنی دار است (05/0(p<. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که به احتمال زیاد ویتیلیگو با اختلالات عملکرد تیروئید (هیپرتیروئیدی و هیپوتیروئیدی) ارتباط دارد، از این رو انجام مطالعات گسترده تر و آزمایش های تکمیلی در آینده پیشنهاد می شود تا در صورت تأیید قطعی چنین رابطه ای، آزمایش های عملکرد تیروئید در مبتلایان به ویتیلیگو انجام شود.