مقاله

اثر تیموکینون بر حافظه فضایی کوتاه مدت، یادگیری و حافظه آزمون اجتنابی غیر فعال در موشهای صحرایی دیابتی، و بررسی نقش استرس اکسیداتیو در هیپوکامپ

پروین صالحی، parvin salehi ، دکتر سیما نصری، sima nasri ، دکتر مهرداد روغنی، mehrdad roghani department of physiology, school of medicine, no. 31, abdollahzadeh st, keshavarz blvd, tehran, iranتهران، بلوار کشاورز، خیابان شهید عبدالله زاده (دهکده)، پلاک 31، دانشکده پزشکی شاهد، گروه فیزیولوژی، صندوق پستی: 7435-14155، کد پستی: 7435-1415؛ ، اورانوس پوردهنده، uranus poordahandeh دکتر توراندخت بلوچ نژاد مجرد، tourandokht baluchnejadmojarad

چکیده

سابقه و هدف: دیابت قندی در درازمدت با اختلالاتی در یادگیری، حافظه و شناخت همراه است. با توجه به اثر ضد دیابتی و آنتی اکسیدانی تیموکینون، در این بررسی اثر تجویز درازمدت آن بر یادگیری و حافظه موشهای صحرایی دیابتی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، موشهای صحرایی نر به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با تیموکینون (mg/kg 5)، دیابتی، و دو گروه دیابتی تحت درمان با تیموکینون (5/2 و mg/kg 5) تقسیم شدند. تیموکینون از یک هفته پس از تزریق استرپتوزوتوسین به مدت 5 هفته (داخل صفاقی) تجویز شد. در پایان، برای بررسی یادگیری و حافظه حیوانات، تأخیر اولیه و تأخیر در حین عبور در آزمون اجتنابی غیر فعال و درصد رفتار تناوب به عنوان شاخص حافظه فضایی با استفاده از ماز y تعیین گردید. به علاوه، میزان مالون دی آلدهید هموژنه بافت هیپوکامپ تعیین گردید و با آزمونهای پارامتری و ناپارامتری مورد قضاوت آمار قرار گرفت. یافته ها: کاهش معنی دار تأخیر در حین عبور در موشهای دیابتی (01/0p p) نشان دادند و درمان با تیموکینون در دوز بالا میزان مالون دی آلدهید را به صورت معنی داری (05/0>p) کاهش داد. نتیجه گیری: تجویز دراز مدت تیموکینون در دوز بالا هر چند بر توانایی نگهداری اطلاعات در انبار حافظه و به یادآوری آنها در حیوانات دیابتی در آزمون اجتنابی غیر فعال تأثیر ندارد، ولی موجب بهبود حافظه فضایی کوتاه مدت در حیوانات دیابتی می گردد و بخشی از اثرات سودمند این ماده از طریق کاهش پراکسیداسیون لیپیدی در بافت هیپوکامپ اعمال می شود.

اسناد مشابه