بررسی تاثیر به کار گیری آموزش گروه همتایان بر یادگیری مهارت بالینی دانشجویان پرستاری (کارورز و کارآموز)

شیوا صالحی، shiva salehi phd student of health in disaster and emergency, faculty of health, tehran university of medical sciences; department of nursing, tehran medical sciences branch, islamic azad university, tehran, iranدانشجوی دکتری سلامت در بلایا و فوریتها، دانشکده بهداشت،دانشگاه علوم پزشکی تهران؛ گروه پرستاری،واحدعلوم پزشکی تهران،دانشگاه آزاداسلامی،تهران، ایران محبوبه صفوی، mahboubeh safavi phd in health services management, department of nursing ,tehran medical sciences branch, islamic azad university, tehran, iranدکتری مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، گروه پرستاری، واحد علوم پزشکی تهران دانشگاه آزاداسلامی، تهران ،ایران سهیلا مشعوف، soheila mashoof phd student in health services management, department of nursing, tehran medical sciences branch, islamic azad university,tehran, iranدانشجوی دکتری مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، گروه پرستاری ، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاداسلامی، تهران ، ایران سمانه پارچه بافیه، samaneh parchebafieh phd student in nursing, tarbiat modarres university; department of nursing, tehran medical sciences branch, islamic azad university, tehran, iranدانشجوی دکتری پرستاری، دانشگاه تربیت مدرس؛ گروه پرستاری، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاداسلامی،تهران ، ایران محمد فشارکی، mohammad fesharaki department of nursing, tehran medical sciences branch, islamic azad university, tehran, iranگروه پرستاری، واحد علوم پزشکی تهران ، دانشگاه آزاداسلامی، تهران ، ایران

چکیده

سابقه و هدف: یادگیری از طریق همتایان, روشی معتبر برای بهبود مهارت­های روان حرکتی وکاهش استرس است که درآن دانشجویان علاوه بر نظارت اجرای مهارت بالینی، خود نیز به تمرین می­پردازند، حس مسئولیت پذیری و مشارکت فعال دانشجویان تقویت شده و افراد مسئولیت یادگیری خود را به عهده می­گیرند، همچنین برای وظایف آیندۀ خود آماده می­شوند و در مقایسه با سایر روش­ها کم هزینه­تر است. هدف از این مطالعه، تعیین تاثیر به کار گیری آموزش گروه همتایان بر یادگیری مهارت بالینی دانشجویان پرستاری (کارورز و کار آموز) بود. روش بررسی: در این مطالعۀ نیمه تجربی، 71 دانشجوی کارورز در عرصه و 84 کارآموز به صورت تصادفی ساده به دو گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. جهت ارزشیابی مهارت بالینی، از یک پرسشنامه پژوهشگر ساخته (40 سوال مشتمل بر دو بخش 20 سوال استاندارد مراقبتی و20 سوال استاندارد مهارت بالینی) قبل و بعد از کارورزی استفاده شد. جهت اعتبار ابزار از روش اعتبار محتوا و برای پایایی از آزمون مجدد استفاده شد. یافته­ها: میانگین و انحراف معیار مهارت بالینی دانشجویان کارورز عرصه در گروه مداخله بعد از کارورزی 628/0±18/39و در گروه شاهد 77/3±23/32 بود (0001/0>p). میانگین و انحراف معیار در کارآموزان گروه مداخله 45/2±94/36و در گروه شاهد 40/4±73/32 بود (0001/0>p). نتیجه­گیری: آموزش توسط همتایان در یادگیری مهارت­های بالینی و همچنین ارتقاء سطح آموزش بالینی دانشجویان سال پایین­تر و خود افراد مؤثر است