مقاله

درون مایه های عمده غنایی در قصاید «محمد ولی دشت بیاضی»

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

ژانر ادبی غنایی، در حقیقت مبیّن مجموعه­ای گسترده و بی­پایان از حالات تمرکز یافته روانی گوینده است که پرده از احساسات و عواطف پنهان شاعر برمی­دارد. این­ گونه ادبی، بازتاب تخیلی عواطف و زاییده حالات متغیر ضمیر شاعر است که با «بیانی موزیکال و آهنگین»، تصویرگر حوادث ذهنی او می­شود و می­توان آن را تفسیر و واکاوی اندیشه­های نهفته ولایه­های معنایی نهاد گوینده دانست. در این­گونه ادبی «درون­مایه شعری» بر محور «من» شاعر استوار است و تحت تأثیر انگیزه­های عینی و اشتغالات ذهنی به سخن در می­آید. و اما هدف اصلی این نوشتار، انجام پزوهشی تحلیلی جهت دست­یابی به نقطه­نظرهای شاعر و زمنیه­های غالب اندیشه وتفکر او از منظر بازتاب تخیلی عاطفه، حالات تمرکز یافته روانی، لایه­های معنایی درونی است که در قالب الگوهای غنایی و به گونه­ای فشرده و اثرگذار نمود می­یابد. روش اصلی تحقیق بر مبنای «تحلیل محتوا» استوار بوده است. بررسی و تحلیل بسامد کاربردی این­گونه درون مایه­ها در دیوان «محمدولی دشت بیاضی»، نتایج ذیل را به دست می­دهد: مدح فرمانروایان و کارگزاران (397 مورد: 54درصد)، مدح و منقبت اولیاء و انبیاء (166: 22 درصد)، مفاخره (79: 10 درصد)، هجویه (54: 7 درصد)، مفاهیم تغزلی (39: 5 درصد).

اسناد مشابه