Article

درون مایه های عمده غنایی در قصاید «محمد ولی دشت بیاضی»

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

ژانر ادبی غنایی، در حقیقت مبیّن مجموعه­ای گسترده و بی­پایان از حالات تمرکز یافته روانی گوینده است که پرده از احساسات و عواطف پنهان شاعر برمی­دارد. این­ گونه ادبی، بازتاب تخیلی عواطف و زاییده حالات متغیر ضمیر شاعر است که با «بیانی موزیکال و آهنگین»، تصویرگر حوادث ذهنی او می­شود و می­توان آن را تفسیر و واکاوی اندیشه­های نهفته ولایه­های معنایی نهاد گوینده دانست. در این­گونه ادبی «درون­مایه شعری» بر محور «من» شاعر استوار است و تحت تأثیر انگیزه­های عینی و اشتغالات ذهنی به سخن در می­آید. و اما هدف اصلی این نوشتار، انجام پزوهشی تحلیلی جهت دست­یابی به نقطه­نظرهای شاعر و زمنیه­های غالب اندیشه وتفکر او از منظر بازتاب تخیلی عاطفه، حالات تمرکز یافته روانی، لایه­های معنایی درونی است که در قالب الگوهای غنایی و به گونه­ای فشرده و اثرگذار نمود می­یابد. روش اصلی تحقیق بر مبنای «تحلیل محتوا» استوار بوده است. بررسی و تحلیل بسامد کاربردی این­گونه درون مایه­ها در دیوان «محمدولی دشت بیاضی»، نتایج ذیل را به دست می­دهد: مدح فرمانروایان و کارگزاران (397 مورد: 54درصد)، مدح و منقبت اولیاء و انبیاء (166: 22 درصد)، مفاخره (79: 10 درصد)، هجویه (54: 7 درصد)، مفاهیم تغزلی (39: 5 درصد).