مقاله

«سمبل» و جایگاه آن در شعر احمد شاملو (با تکیه بر شعر «مه»)

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

در این پژوهش روند حرکت آرایه های بلاغی برای رسیدن به سمبل و تولید بافت های نمادین کلام در فرهنگ شعر معاصر فارسی با تکیه بر اشعار احمد شاملو و نگاهی خاص به شعر «مه» از مجموعه ی «هوای تازه» بررسی شده است. حرکت از تشبیه به سوی استعاره، و از استعاره به سمت نماد، حرکتی تدریجی است که با ساختارهای اجتماعی ادبیات و سیر تطور سبک ها ارتباطی مستقیم و تنگاتنگ دارد. سمبل یا نماد از میان دیگر مقوله های بلاغی، به دلیل به وجود آوردن نوعی هنجارگریزی معنایی، جایگاه و ارزش قابل توجهی در هنر معاصر به ویژه شعر مدرن پیدا کرده است. میل به تولید پیچیدگی در کلام، آفریننده ی نوعی ابهام است که نه تنها مقوله ی زیبایی شناسی شعر را تقویت می نماید بلکه خواننده در داد و ستدی دوسویه با متن، در فهم معنا شریک می گردد و دامنه ی تأویلی شعر را گسترش می دهد. در اینگونه آثار، دلالت های نخستین زبان و ارتباط مستقیم و کلیشه وار دال ها و مدلول ها به هم ریخته و گاهی بافتی نوین از دلالت های ثانوی بر یک دال اشاره می کنند. بدین ترتیب، سلسله ی متناوب دال و مدلولی به قلمروی جدیدی وارد می شود که در آن، امور حسی، طبیعی و اجتماعی به مفاهیمی کاملاً انتزاعی و گاهی نیز متافیزیکی اشاره می کنند.

اسناد مشابه