«سمبل» و جایگاه آن در شعر احمد شاملو (با تکیه بر شعر «مه»)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در این پژوهش روند حرکت آرایه های بلاغی برای رسیدن به سمبل و تولید بافت های نمادین کلام در فرهنگ شعر معاصر فارسی با تکیه بر اشعار احمد شاملو و نگاهی خاص به شعر «مه» از مجموعه ی «هوای تازه» بررسی شده است. حرکت از تشبیه به سوی استعاره، و از استعاره به سمت نماد، حرکتی تدریجی است که با ساختارهای اجتماعی ادبیات و سیر تطور سبک ها ارتباطی مستقیم و تنگاتنگ دارد. سمبل یا نماد از میان دیگر مقوله های بلاغی، به دلیل به وجود آوردن نوعی هنجارگریزی معنایی، جایگاه و ارزش قابل توجهی در هنر معاصر به ویژه شعر مدرن پیدا کرده است. میل به تولید پیچیدگی در کلام، آفریننده ی نوعی ابهام است که نه تنها مقوله ی زیبایی شناسی شعر را تقویت می نماید بلکه خواننده در داد و ستدی دوسویه با متن، در فهم معنا شریک می گردد و دامنه ی تأویلی شعر را گسترش می دهد. در اینگونه آثار، دلالت های نخستین زبان و ارتباط مستقیم و کلیشه وار دال ها و مدلول ها به هم ریخته و گاهی بافتی نوین از دلالت های ثانوی بر یک دال اشاره می کنند. بدین ترتیب، سلسله ی متناوب دال و مدلولی به قلمروی جدیدی وارد می شود که در آن، امور حسی، طبیعی و اجتماعی به مفاهیمی کاملاً انتزاعی و گاهی نیز متافیزیکی اشاره می کنند.