بررسی بیان نسبی ۱۰۳-mir در سلول های تک هسته ای خون محیطی مدل رت مبتلا به دیابت نوع ۲ و پیش دیابت
چکیده
مقدمه: دیابت نوع 2 شایع ترین بیماری متابولیکی مزمن است که نرخ شیوع آن به سرعت در حال افزایش است و تعداد افراد زیادی را مبتلا می کند. علت این بیماری، ناشناخته است و گفته می شود برهمکنش عوامل ژنتیک، اپی ژنتیک و محیطی از جمله چاقی مستعد کننده ی ابتلا به بیماری دیابت نوع 2 هستند. mirna به عنوان یکی از عوامل کلیدی در تنظیم بیان ژن با مهار ترجمه و یا تجزیه ی mrna عمل می کند و این احتمال وجود دارد که mirna ها در رخداد مقاومت انسولین و دیابت نوع 2 نقش داشته باشند. یافته های جدید استفاده از سلول های تک هسته ای خون محیطی را به عنوان منعکس کننده ی وضعیت پاتولوژیک بافت ها معرفی کرده اند که می تواند منبع مناسبی جهت مطالعات و تشخیص های مولکولی در بیماری ها همچون بیماری دیابت نوع 2 باشد. از جمله mirnaهای دخیل در مراحل مختلف دیابت نوع 2، به خصوص مقاومت انسولین به عنوان اولین و مهم ترین عامل خطر دیابت نوع 2، 103 - mir می باشد. هدف از این مطالعه، بررسی بیان نسبی 103 - mir در سلول های تک هسته ای خون محیطی رت های مبتلا به دیابت القا شده به واسطه ی رژیم غذایی چرب/ تزریق streptozotocin در دو مرحله ی پیش دیابت و دیابت و مقایسه ی آن با رت های سالم بود. روش ها: مدل حیوانی دیابت نوع 2 با استفاده از ترکیب رژیم غذایی با چربی بالا و تزریق دوز پایین streptozotocin (mg/kg 35) ایجاد شد. سلول های تک هسته ای خون محیطی رت های مبتلا در دو مرحله ی پیش دیابت (قبل از تزریق streptozotocin) و دیابت (پس از تزریق) و همچنین رت های سالم جدا سازی شد. rna با استفاده از trizol از سلول ها استخراج و سپس به cdna (complementary dna) تبدیل شد. سطح بیان 103 - rno-mir به وسیله ی تکنیک qrt-pcr (quantitative reverse transcriptase- polymerase chain reaction) و حضور معرف sybr green و با استفاده از پرایمر های اختصاصی lna tm 103 - primerset rno-mir سنجیده شد. یافته ها: ترکیب رژیم غذایی چرب همراه با تزریق دوز پایین stz می تواند دیابت نوع 2 را به خوبی در رت ها القا کند. میانگین بیان 103-rno-mir در رت ها در مرحله ی دیابت و پیش دیابت نسبت به رت های سالم تفاوت معنی داری (050/0 ≥ p) را نشان داد. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر، اهمیت 103 - mir را در پاتوژنز دیابت نوع 2 به خصوص در مراحل اولیه نشان می دهد و همچنین امکان مناسب بودن سلول های تک هسته ای خون محیطی را به عنوان یک منبع در دسترس و غیر تهاجمی در مطالعات و یا تشخیص های مولکولی برای پیش بینی و پیگیری شرایط بیماری دیابت فراهم می کند.