مقاله

برآورد میزان بقای مبتلایان به سرطان کولورکتال و عوامل مرتبط با آن درایران طی سال های ۸۸-۱۳۸۴ با استفاده از مدل مخاطره جمعی آلن

روناک قهرمانی، r ghahremani graduate student of epidemiology, school of public health, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی پروین یاوری، p yavari professor, department of health & community medicine, school of medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستاد گروه بهداشت و پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی سهیلا خداکریم، s khodakarim assistant professor of epidemiology, school of public health, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستادیار گروه اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی کوروش اعتماد، k etemad assistant professor of epidemiology, school of public health, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستادیار گروه اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اردشیر خسروی، a khosravi phd in population health, department of health, ministry of health and medical education, tehran, iranدکترای بهداشت جمعیت، معاونت بهداشت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی رشید رمضانی دریاسری، r ramezani daryasari specialist in internal medicine , the head of the cancer registry of the ministry of health and medical education, tehran, iranمتخصص بیماریهای داخلی ، سرپرست واحد ثبت سرطان وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی محمد امین پور حسین قلی

چکیده

مقدمه و اهداف: سرطان کولورکتال، چهارمین علت مرگ ناشی از سرطان در دنیا است و سالیانه 000/430/1 نفر را مبتلا میکند و تقریباْ نیمی فوت میکنند. در میان مردان ایرانی، پنجمین و در زنان ایرانی سومین سرطان شایع میباشد. این مطالعه به منظور برآورد میزان بقای مبتلایان به سرطان کولورکتال و عوامل مرتبط با استفاده از مدل مخاطره جمعی آلن انجام گردید. روش کار: طی سالهای ۸۸-۱۳۸۴، 24807 بیمار با تشخیص سرطان کولورکتال در واحد ثبت سرطان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ثبت شده بود. سن ، جنس، وضع تأهل، تحصیلات، وضع اشتغال، محل سکونت، مرحله تشخیص تومور، ناحیه درگیر به عنوان عوامل دموگرافیک و بالینی که روی میزان بقا مؤثرند، به مدل مخاطره جمعی آلن وارد شدند و از نمودار آلن برای بررسی اثر این عوامل در طول زمان استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار r3.2.0 استفاده شد. یافته ها: مرحله تشخیص تومور به عنوان مهم ترین تعیین کننده میزان بقا رابطه معنی داری با میزان بقای مبتلایان داشته و میزان بقای 1 تا 5 ساله در بیماران مرحله دوم و سوم تومور به ترتیب 100، 98، 96، 93 ، 93 و و 99، 97، 94، 90 ، 84 درصد به دست آمد. نتیجه‏گیری: باوجود تمایل بسیاری از پژوهشگران در استفاده از مدل کاکس در تحلیل داده های بقا، مدل مخاطرات جمعی آلن این قابلیت را دارد که اثر متغیرهای مستقل را در طول زمان بررسی کند و دید بهتری به پژوهشگر در مطالعه های پیش آگهی کننده بقا در بیماران مبتلا به سرطان ارایه دهد. با توجه به نتایج این پژوهش نیاز به تشخیص زودرس سرطان کولورکتال در مراحل اولیه سرطان، برای افزایش طول عمر بیماران ضروری به نظر می رسد.

اسناد مشابه