مقاله

بررسی شیوع خوددرمانی و عوامل مرتبط با آن در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران، در سال ۱۳۹۰

ابوالقاسم پور رضا، a purreza professor of tehran university of medical science, faculty of health, health care management and health economic department, iranاستاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده بهداشت، گروه علوم مدیریت و اقتصاد سلامت، ایران علی خلفی، a khalafi instructor of torbateheydariyeh university of medical science, torbateheydariyeh, iranمربی دانشکدۀعلوم پزشکی تربت حیدریه، تربت حیدریه، ایران اکبر قیاسی، a ghiasi instructor of zabol university of medical science, faculty of health, management and health information technology department, iranمربی دانشگاه علوم پزشکی زابل، دانشکده بهداشت، گروه مدیریت و فناوری اطلاعات سلامت، ایران فرخ مجاهد، f mojahed master of heath care managementکارشناس ارشد مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، ایران محمد نورمحمدی، m nurmohammadi instructor of zabol university of medical science, faculty of health, health departmentمربی دانشگاه علوم پزشکی زابل، دانشکده بهداشت، گروه بهداشت عمومی، ایران

چکیده

مقدمه و اهدف: خود درمانی یکی از مسایل مهم بهداشتی – اجتماعی است. مطالعه حاضر به منظور بررسی خوددرمانی و عوامل مؤثر بر آن در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال،1390 انجام گرفته است. روش کار: این مطالعه از نوع مطالعه های توصیفی– تحلیلی است و به صورت مقطعی انجام شد. در این مطالعه، 600 نفر بررسی شدند. داده ها از طریق پرسش نامۀ خود ساخته جمع آوری شد و سپس، اطلاعات به صورت توصیفی و تحلیلی گزارش گردید. نتایج: میزان خود درمانی در کل این مطالعه، 217 مورد، یعنی 7/35% بود. میزان مصرف در دختران بیشتر از پسران بود، ولی رابطه معنا دار آماری بین این دو وجود نداشت. دراین مطالعه، دانشجویان علت های خوددرمانی خود را، به ترتیب، تجربه قبلی از بیماری (9/51%)، دردسترس بودن دارو (5/28%) و مهم تلقی نکردن بیماری (9/22%) بیان کردند. نتیجه گیری: با توجه به هزینه بالای تولید و تهیه دارو و همچنین عوارض ناخواسته مصرف خودسرانه آن، باید برای بالا بردن دانش و اصلاح عملکرد دانشجویان در مورد مصرف خودسرانه داروها اقدام گردد.

اسناد مشابه