همه گیرشناسی اختلال اضطراب جدایی در دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی شهر اصفهان

عبدالکاظم نیسی، a nassi associate professor, faculty of education and psychology, psychology department, shahid chamran university, ahvaz, iranدانشیار، دانشگاه شهید چمران اهواز،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی، ایران مهناز مهناز مهرابی زاده هنرمند، m mehrabizade honarmand professor, faculty of education and psychology, psychology department, shahid chamran university, ahvaz, iranاستاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی، ایران منیجه شهنی ییلاق، m shehni yailagh professor, faculty of education and psychology, psychology department, shahid chamran university, ahvaz, iranاستاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی، ایران سوابه بساک زاده، s bassaknejad assistant professor, faculty of education and psychology, psychology department, shahid chamran university, ahvaz, iranاستادیار، دانشگاه شهید چمران اهواز، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی، ایران اکبر طالب پور، a talebpour phd course student, faculty of education and psychology, psychology department, shahid chamran university, ahvaz, iranدانشجوی دوره دکتری، دانشگاه شهید چمران اهواز، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی،گروه روانشناسی،ایران

چکیده

مقدمه و اهداف: یکی از شایع ترین اختلال های اضطرابی در کودکان اختلال اضطراب جدایی است. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی همه گیر شناسی این اختلال در دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی انجام گرفته است. روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بود. جامعه آماری این پژوهش دانش آموزان پسر 7 تا 9 ساله مشغول به تحصیل در کلاس های دوم و سوم ابتدایی شهر اصفهان بودند. نمونه پژوهش بالغ بر 1514 نفر بودند که با استفاده از روش نمونه گیری مرحله ای نسبی انتخاب گردیدند. از پرسش نامه اختلال اضطراب جدایی و پرسش نامه اضطراب کودکان اسپنس و مصاحبه بالینی، به عنوان ابزارهای تحقیق استفاده شد و داده های به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های آماری خی دو و رگرسیون لجستیک، تحلیل گردیدند. نتایج: یافته های این پژوهش نشان داد که میزان همه گیر شناسی اختلال اضطراب جدایی در دانش آموزان پسر 7 تا 9 ساله به میزان 93/6 درصد است. بیشترین شیوع در کودکان 7ساله (46/7 درصد) بود. همچنین، کودکانی که دارای سوابقی مانند بستری شدن در بیمارستان، مهاجرت، تک والدی بودن و سابقه مرگ و میر در بستگان نزدیک بودند، دارای میزان اختلال اضطراب جدایی بالاتری بودند. نتیجه گیری: این تحقیق نشان داد که اختلال اضطراب جدایی بین دانش آموزان مقطع ابتدایی پسر از میزانی قابل توجه برخوردار است. بنابراین، برنامه ریزی برای پیشگیری و درمان این اختلال در اولویت است.