مقاله

بررسی تنوع ژنتیکی مرغ های بومی استان خوزستان با استفاده از نشانگرهای ریزماهواره

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

در مطالعه حاضر تنوع ژنتیکی 100 قطعه مرغ بومی از 5 منطقه در استان خوزستان شامل (آبادان، دزفول، شوشتر، اهواز و ایذه) با استفاده از 6 نشانگر ریزماهواره مورد بررسی قرار گرفت. dna، با استفاده از روش استخراج نمکی از نمونه­های خون جمع آوری شده، استخراج شد. واکنش­های pcr برای تمامی جایگاه­ها به خوبی صورت گرفت و مشخص شد که همه جایگاه­ها از چند شکلی بالایی برخوردار هستند. مقدار فراوانی جایگاه­های مورد مطالعه بین 005/0 تا 247/0 بدست آمد. جمعاً 103 آلل مشاهده شد. میانگین pic به میزان 898/0 برآورد شد. میانگین هتروزایگوسیتی در کل جمعیت 948/0 با بیشترین میزان 97/0 در جمعیت آبادان و با کمترین میزان 92/0 در جمعیت شوشتر برآورد شد. بنابراین آبادان بالاترین و شوشتر پایین ترین تنوع را نشان دادند. درخت فیلوژنتیک حاصل از فاصله ژنتیکی da به روش upgma ترسیم گردید که در این روش شوشتر قدیمی­ترین جمعیت شناخته شد. در کل، سطح بسیار بالایی از تنوع ژنتیکی در این مطالعه شناسایی شده است.

نویسندگان و وابستگی سازمانی
  1. مریم بنوان کیا — کارشناس ارشد ژنتیک و اصلاح دام، دانشکدۀ علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان
  2. هدایت اله روشنفکر — دانشیار دانشکدۀ علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان
  3. جمال فیاضی — دانشیار دانشکدۀ علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان
  4. مرتضی چاجی — دانشیار دانشکدۀ علوم دامی و صنایع غذایی، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان

اسناد مشابه