ارتباط جهت گیری مذهبی با قصد فرزندآوری و تعداد فرزندان موجود و مطلوب، از نظر زنان شاغل در مرکزهای منتخب شهر تهران
چکیده
سابقه و اهداف: با توجه به کاهش باروری که بهدنبال کاهش تمایل به فرزندآوری رخ میدهد و همچنین اهمیّت توجه به میزان باروری و افزایش زنان شاغل طی سالیان اخیر، در شرایط کنونی ایران، مطالعهی حاضر با هدف تعیین ارتباط جهتگیری مذهبی با قصد فرزندآوری و تعداد موجود و مطلوب فرزندان، از نظر زنان شاغل در مرکزهای منتخب شهر تهران انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعهی مقطعی، 200 زن شاغل دارای شرایط لازم (بهدلیل اینکه بیش از دو سوم زنان شاغل، در وزارت آموزشوپرورش و مرکزهای تابع وزارت بهداشت مشغول به کار هستند)، از بیمارستانهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و مرکزهای منتخب آموزشوپرورش، بهصورت در دسترس انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامهی حاوی اطلاعات دموگرافیک، سؤالهای تعیینکنندهی جهتگیری مذهبی، سؤالهای رفتار باروری (شامل سؤالهای مربوط به قصد فرزندآوری و تعداد فرزند موجود و مطلوب) جمعآوری شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آمارهای توصیفی و تحلیلی همبستگی استفاده شد. علاوهبراین، سطح معنیداری نیز 05/0 در نظر گرفته شد. این پژوهش تمام موارد اخلاقی مرتبط را رعایت کرده است. یافته ها: در این مطالعه، میانگین و انحراف معیار سنی واحـدهای پـژوهش 11/8 ± 55/37 سال بود و 57 درصد شرکتکنندگان دارای یک فرزند و یا بدون فرزند بودند. بیشتر واحدهای پژوهش (5/60 درصد) دارای جهتگیری مذهبی عالی بودند. میانگین و انحراف معیار تعداد موجود و تعداد مطلوب فرزند، بهترتیب 81/0 ± 31/1 و 79/0 ± 03/2 بود و 21 درصد شرکتکنندگان نیز قصد فرزندآوری در آینده را داشتند. بر اساس آزمون همبستگی، بین تعداد موجود و مطلوب فرزند با نمرهی جهتگیری مذهبی، همبستگی آماری معناداری وجود داشت (05/0p ). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که جهتگیری مذهبی از عاملهای تأثیرگذار بر تعداد مطلوب و موجود فرزندان زنان شاغل است. بر این اساس، توجه به امور فرهنگی مبتنی بر تربیت دینی در خانواده و نیز برنامهریزیها و سیاستگذاریهای جمعیتی توصیه میشود.