بررسی همبستگی دیسترس اخلاقی با فرسودگی شغلی پرستاران شاغل در بیمارستان های آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شهر تهران در سال ۱۳۹۲
چکیده
دیسترسهای اخلاقی با پیامدهایی نظیر احساس ناکامی و گناه، احساس فرسودگی، احساس عدم امنیت، ترس، دلسردی و افسردگی در پرستاران همراه است که میتوانند بر شخصیت و عملکرد حرفهای آنان تاثیر بگذارند. فرسودگی شغلی پرستاران عوارض زیادی در خانواده، زندگی فردی و اجتماعی پرستاران و سازمان برجای میگذارد که از مهم ترین آنها می توان ترک خدمت، تغییرشغل، تاخیرهای متوالی و کاهش کیفیت مراقبت پرستاری را نام برد. هدف از این مطالعه تعیین همبستگی دیسترس اخلاقی با فرسودگی شغلی است. این پژوهش، مطالعه ای توصیفی همبستگی است. در این مطالعه 224 پرستار با روش نمونهگیری سهمیهای تصادفی انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای ویژگیهای جمعیتشناختی، مقیاس دیسترس اخلاقی و سیاهه ی فرسودگی شغلی copenhagen گردآوری شد. دادهها با استفاده از نرم افزار spss نسخه ی 20 و ضریب همبستگی spearman مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در پژوهش حاضر، میانگین نمره ی دیسترس اخلاقی واحدهای پژوهش 31/1، میانگین نمره ی فرسودگی شخصی 97/55، میانگین نمره ی فرسودگی مرتبط با کار 35/ 55 و میانگین نمره ی فرسودگی مرتبط با مددجو 28/51 بود. نتایج این پژوهش نشان داد که دیسترس اخلاقی و تمامی ابعاد آن با فرسودگی شخصی، فرسودگی مرتبط با کار و فرسودگی مرتبط با مددجو ارتباط مثبت و معنی دار آماری دارد (p<0.001) اما همبستگی پایین است. با توجه به نتایج به دست آمده پیشنهاد میشود شرایط و زمینه های ایجادکننده ی دیسترس اخلاقی و فرسودگی شغلی کاهش یابد تا رضایت شغلی و کیفیت خدمات پرستاری ارتقا یابد.