همگونی های فکری حافظ و عبید زاکانی

اسناد مشابه

• همگونی‌های فکری حافظ و عبید زاکانی

  مقاله۲۰۱۵شعر پژوهیفاطمه پاسالاری، محمد حسین نیکدار اصل

  چکیده:قرن هشتم هجری زمان ظهور دو تن از چهره‌های شعر کلاسیک فارسی یعنی خواجه حافظ شیرازی و عبید زاکانی است. دوران حیات این دو شاعر و نویسنده‌ی طنز‌پرداز بزرگ، از تاریک‌ترین و مشوش‌ترین ادوار تاریخ ایران است و محیط زندگانی آن‌ها نیز عرصه‌ی اضطراب‌ها و تشنجات سیاسی و انحطاط در همه‌ی

• طنز سیاسی - اجتماعی در اندیشه‌های عبید زاکانی و احمد مطر

  مقاله۲۰۱۴کاوش نامه ادبیات تطبیقی

  مقایسۀ اندیشه‌های عبید زاکانی، شاعر و نویسندۀ عصر مغول و احمد مطر، از شاعران معاصر عراق، در حوزۀ ادبیّات تطبیقی مکتب آمریکا قرار می‌گیرد. یکی از وجوه مشترک در آثار این دو هنرمند که بر اثر شرایط خفقان‌آور جامعه به وجود آمده، طنز سیاسی - اجتماعی است که هدف اصلی آن انتقاد از شرایط ن

• بررسی انتساب چند اثر به عبید زاکانی

  مقاله۲۰۲۱کاوش نامه زبان و ادبیات فارسیفرزام حقیقی

  عبید زاکانی (وفات: 772 ه . ق) در ژانرهای گوناگونی طبع‌آزمایی کرده است. از این منظر، کلّیّات او یکی از غنی‌ترین مجموعه‌ها در تاریخ فرهنگ ایران است و به دلیل همین تنوّع، آثار بسیاری را در انواع ادبی گوناگون به وی منسوب کرده‌اند. روشن است که این آثار بر پژوهش در زندگی، اندیشه و آثار

• ادبیات شگرف و عبید زاکانی

  مقاله۲۰۰۸متن پژوهی ادبیفرشته رستمی

  گروهی بر این باورند که «عبید زاکانی» طنز پرداز و هجاگوی توانای قرن هشتم است؛ این گزارش نیز بر باور ایشان چند و چونی ندارد. اما آیا تمام سخن همین است؟ گام می‌توان در خوانشی خواننده مدار، شیوة بیانی عبید زاکانی و راز ماندگاری نوشتار او را یافت. شاید سپیدی های متن را نیز به در کشید!

• بررسی حکایت‌های عبید زاکانی از منظر مینی‌مالیسم

  مقاله۲۰۲۱مطالعات داستانیسونیا بهرو بنمار، عسگر صلاحی

  مقاله حاضر کنکاشی است پیرامون بررسی ویژگیهای مکتب مینیمالیسم در حکایتهای رساله دلگشای عبید زاکانی. با توجه به نزدیکی اصول و ویژگیهای مکتب مینیمالیسم به عنوان یک مکتب غربی که در قرن بیستم با تأثیر پذیرفتن از شرایط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در اروپا شکل گرفته، به حکایتهای ایرانی که ق

• بررسی تطبیقی طنز در آثار جاحظ و عبید زاکانی

  مقاله۲۰۱۶کاوش نامه ادبیات تطبیقیهادی نظری منظم، فرشته آذرنیا

  چکیده طنز، سخنی است؛ اعتراض‌آمیز، لطیف و نیشخندانگیز که هدفش انتقاد و اصلاح جامعه است و از دیرباز در ادبیّات تمامی ملّت‌ها وجود داشته است. جاحظ، نخستین طنزپرداز بنام در ادبیّات عربی است؛ چنانکه عبید زاکانی نیز پدر طنز فارسی است. آنچه موجب روی آوردن این دو ادیب به ادبیّات طنز شد،