ارزیابی تاثیرات تمرکزگرایی و مهاجرپذیری در افزایش جاپای بوم شناختی منطقه شهری تهران
چکیده
با شکلگیری نظام متمرکز در کشور و تمرکز سرمایههای اقتصادی- فرهنگی در شهر تهران از یک سو و ضعف سرمایهگذاری و بهرهبرداری از پتانسیلهای سایر نقاط کشور از سوی دیگر، باعث شده است که تهران و نواحی پشتیبان آن به کانون اصلی جذب جمعیت و مهاجر تبدیل شود. این تمرکز جمعیتی، اقتصادی، آموزشی و غیره معضلات و مشکلات زیادی را در پایتخت کشور ایجاد کرده است. یکی از مهمترین آنها افزایش فشار بر محیط و بنیادهای زیستی است. در این بین بدیهی است شهر تهران به دلیل محدودیتهای اکولوژیک برای ادامه حیات ناچار است جریانی از ورودی منابع زیستی را از منطقه پشتیبان خود دریافت کند و جریانی از خروجیها(آلودگیها و زبالهها) را صادر کند. لذا این توسعه ناپایدار سریعاً به منطقه پشتیبان آن نیز منتقل میشود. سوال اصلی این پژوهش که با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از دادههای اسنادی و گزارشات معتبر انجام شده، این است که تمرکز گرایی و مهاجر پذیری در منطقه شهری تهران چه پیامدهای زیست محیطی و امنیتی به دنبال خواهد داشت؟ نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که این افزایش فشار نه تنها ناپایداری توسعه و فجایع زیست محیطی را به دنبال خواهد داشت، بلکه در صورت ادامه چنین روندی، شکلگیری بحرانهای اجتماعی، سیاسی و امنیتی دور از انتظار نیست. بنابراین ضروری است بر روی پتانسیل های و ظرفیتهای زیستی سایر نقاط کشور برای جذب جمعیت سرمایه گذاری شود.