تاثیر به کارگیری مدل مراقبت پیگیر بر کیفیت خواب بیماران همودیالیزی
چکیده
اهداف: اختلال خواب با مشکلات جسمی، رفتاری و روانی همراه است. شواهدی مبنی بر کاهش کیفیت خواب در بیماران همودیالیزی وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بهکارگیری مدل مراقبت پیگیر بر کیفیت خواب بیماران همودیالیزی انجام شد. روشها: این پژوهش نیمهتجربی روی بیماران همودیالیزی بیمارستان گلدیس شاهینشهر طی سالهای 88- 1387 انجام شد. 43 بیمار با روش نمونهگیری سرشماری بهعنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه کیفیت خواب پیتسبورگ استفاده شد. برای اجرای مدل که شامل چهار مرحله (آشناسازی، حساسسازی، کنترل و ارزشیابی) بود، بیماران به 5 گروه تقسیم و برای هر گروه 4 تا 6 جلسه آموزشی، طی 3 هفته برگزار شد. طی 9 هفته بعد از آن، مشاورههای مراقبت پیگیر، کنترل و ارزشیابی انجام شد. بلافاصله پس از اتمام مداخله و یک ماه بعد از آن، پرسشنامهها مجدداً تکمیل شد. دادهها با استفاده از نرمافزار spss 15 ، آمار توصیفی و آزمونهای آمار استنباطی تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: با توجه به اینکه در پرسشنامه پیتسبورگ، نمره پایینتر وضعیت بهتر را نشان میدهد، میانگین نمره کیفیت خواب قبل از مداخله (64/3 ± 39/10) نسبت به بعد از مداخله (87/2 ± 54/5) بهطور معنیداری بیشتر بود (0001/0>p). همچنین، خواب کافی قبل از مداخله در 4/17% بیماران وجود داشت که بعد از مداخله در 55% بیماران مشاهده شد؛ این تفاوت نیز معنیدار بود (0001/0=p). نتیجهگیری: اجرای مدل مراقبت پیگیر بر کیفیت خواب بیماران همودیالیزی اثر مثبت دارد. آموزش پرستاران در خصوص استفاده از این مدل، میتواند بر بهبود کیفیت خواب بیماران تاثیرگذار باشد.