تعیین مقدار ۴ – هیدروکسی ایزولوسین در دانه شنبلیله تیمار شده و تیمار نشده با استفاده از gc

محمدرضا حائری، mr haeri department of clinical biochemistry, faculty of medicine, qom university of medical sciencesگروه بیوشیمی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قم محمدرضا شمس اردکانی، mr shams-ardakani department of phamacognosy, faculty of pharmacy, tehran university of medical sciences, tehran, iran, tel & fax: +98-21- 66482707تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده داروسازی، ساختمان جدید، طبقه سوم، گروه فارماکوگنوزی، تلفن و نمابر: 66482707 داخلی 1333 (021)سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی قم (qom university of medical sciences) محمد رهبانی، m rahbani department of clinical biochemistry, faculty of medicine, tabriz university of medical sciencesگروه بیوشیمی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریزسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تهران (tehran university of medical sciences) محمد ایزددوست، m izaddust department of phamacognosy, faculty of pharmacy, tehran university of medical sciencesگروه فارماکوگنوزی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تبریز (tabriz university of medical sciences) مهناز خانوی، m khanavi department of phamacognosy, faculty of pharmacy, tehran university of medical sciencesگروه فارماکوگنوزی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تهران (tehran university of medical sciences)

چکیده

مقدمه: گزارش هایی مبنی بر خصوصیات آنتی دیابتیک ترکیب 4 – هیدروکسی ایزولوسین وجود دارد، اما به هرحال معرفی این ترکیب به عنوان داروی جدید نیازمند اثبات کامل اثرات مفید آن در درمان بیماری دیابت و همچنین یافتن روش های مناسب تهیه مقدار کافی از آن می باشد تا انجام مطالعات in vivo امکان پذیر شود. هدف: این پژوهش به منظور جداسازی 4 – هیدروکسی ایزولوسین از دانه شنبلیله و مقایسه مقادیر آن در دانه هایی که در نقاط مختلف ایران کشت شده بود، انجام شد. به علاوه اثر جوانه زدن دانه و یا اضافه کردن ایزولوسین (پیش ساز 4 – هیدروکسی ایزولوسین) به دانه در هنگام آبیاری بر مقدار تحصیل 4 – هیدروکسی ایزولوسین نیز از اهداف دیگر این مطالعه بود. روش بررسی: 4 – هیدروکسی ایزولوسین با عبور عصاره آمینواسیدی دانه های شنبلیله از ستون های تعویض یونی و سلیکا ژل و سپس کریستاله کردن با متانول جداسازی شد. از دستگاهgc برای مقایسه محتوای 4– هیدروکسی ایزولوسین در عصاره دانه های گرفته شده از مناطق مختلف، عصاره دانه های جوانه زده و دانه های آبیاری شده با ایزولوسین استفاده شد. نتایج: دانه های مربوط به شمال شرقی ایران دارای مقادیر زیادی از این ماده است، به علاوه جوانه زدن دانه گیاه منجر به افزایش 2 برابری و اضافه کردن ایزولوسین منجر به افزایش 6 برابری در مقدار 4 – هیدروکسی ایزولوسین تولیدی می شود. نتیجه گیری: یک روش ساده برای افزایش تحصیل 4 – هیدروکسی ایزولوسین تا حدود 6 برابر، استفاده از دانه های جوانه زده شنبلیله است که با ایزولوسین تیمار شده اند.