اثر سمیت سلولی اولیگوی آنتی سنس rnaی ژن کلاسترین با داروی دُستاکسل در دو دودمان سلولی سرطان پروستات

ناهید بختیاری، n. bakhtiari nahid bakhtiari, research institute for biotechnology, iranian research organization for science and technology, sh. ehsani rad st., enqelab st., parsa sq., ahmadabad mostoufi, azadegan highway, tehran, iranتهران، بزرگراه آزادگان، مسیر شمال به جنوب، احمدآباد مستوفی، بعد از میدان پارسا، انتهای خیابان انقلاب، خیابان شهید احسانی راد، سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران، پژوهشکده زیست فناوری تلفن 09122812960 سیده ملیحه صفوی، sm. safavi iranian research organization for science and technology, sh. ehsani rad st, enqelab st, parsa sq, ahmadabad mostoufi rd, azadegan highway, tehran, iranتهران، بزرگراه آزادگان، مسیر شمال به جنوب، احمدآباد مستوفی، بعد از میدان پارسا، انتهای خیابان انقلاب، خیابان شهید احسانی راد، سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران، پژوهشکده زیست فناوری خسرو حسینی پژوه، kh. hoseinipajouh iranian research organization for science and technology, sh. ehsani rad st, enqelab st, parsa sq, ahmadabad mostoufi rd, azadegan highway, tehran, iranتهران، بزرگراه آزادگان، مسیر شمال به جنوب، احمدآباد مستوفی، بعد از میدان پارسا، انتهای خیابان انقلاب، خیابان شهید احسانی راد، سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران، پژوهشکده زیست فناوری

چکیده

زمینه: کلاسترین گلیکوپروتئینی است که در شرایط نامساعد زیستی در سلول بیان شده و با جلوگیری از مرگ سلولی سبب بقای آن می­شود. مطالعه­ها افزایش بیان این پروتئین در سرطان پروستات را اثبات کرده­اند. داروهای آنتی­سنس rna به بخش ویژه­ای از mrna ی ژن مورد نظر متصل می­شوند و از ترجمه آن به پروتئین هدف جلوگیری می­کنند. هدف: مطالعه به منظور تعیین هم­افزایی اثر اولیگوی آنتی­سنس rna ی ژن کلاسترین با داروی دُستاکسل در دو دودمان سلولی سرطان پروستات انجام شد. مواد و روش­ها: این مطالعه تجربی در سال 1392 در پژوهشکده زیست فناوری سازمان پژوهش­های علمی و صنعتی ایران انجام شد. اولیگوی آنتی­سنس rna ی ژن کلاسترین به صورت فسفروتیوایت با مقادیر 25، 50، 100، 200 و 500 نانومولار به دو دودمان سلولی غیر وابسته به آندروژن pc3 و وابسته به آندروژن lncap منتقل شد. سپس سلول­ها با غلظت 100 نانو­مولار از داروی دُستاکسل تیمار شدند و اثر اولیگوی منتقل شده با، یا بدون داروی مذکور با انجام آزمون mtt اندازه­گیری شد. یافته­ها: اولیگوی آنتی­سنس سبب القای مرگ سلولی در هر دو رده سلولی pc3 و lncap شد. بین این اولیگو و داروی شیمیایی دُستاکسل اثر هم­افزایی در القای مرگ سلول­های سرطان پروستات دیده شد. نتیجه­گیری: با وجود تفاوت عملکرد، بین اثر سمیت سلولی اولیگوی آنتی­سنس rna ی ژن کلاسترین و داروی دُستاکسل در سلول های pc3 و lncap اثر هم­افزایی وجود دارد.