اثر پیش درمانی با مهارکننده کانال های پتاسیمی ۴- امینوپیریدین بر بیماری پارکینسون القا شده با سم ۶- هیدروکسی دپامین در موش صحرایی
چکیده
زمینه: فعالیت آنزیمهای نوکلئاز و کاسپاز که پیامهای مرگ را هدایت و تقویت میکنند و از این طریق سبب مرگ برنامهریزی شده سلولها میشوند، وابسته به یون پتاسیم است. هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر مهارکننده کانالهای پتاسیمی 4- امینوپیریدین (4-ap) بر بیماری پارکینسون در مدل حیوانی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه تجربی در سال 1392 در دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام شد. موشهای صحرایی نر نیم ساعت قبل از دریافت سم 6- هیدروکسی دپامین (6-ohda) تا 7 یا 15 روز پس از آن میزانهای مختلف 4-ap را دو بار در روز دریافت کردند. 6-ohda در گروههای مدل حاد به ناحیه دسته مغزی جلویی (mfb) و در گروههای مدل مزمن به استریاتوم در مغز تزریق شد و شدت پارکینسونیسم توسط آزمونهای رفتاری متداول ارزیابی شد. دادهها با آزمونهای غیر پارامتریک کروسکال والیس و من ویتنی یو تحلیل شدند. یافتهها: در گروههای مدل حاد، 4-ap با میزان 5/0 میلیگرم به ازای هر کیلو وزن بدن (n=9) اثر قابل ملاحظهای بر علایم رفتاری بیماری نداشت، ولی در میزان 1 میلیگرم (n=8) سبب کاهش معنیدار شدت چرخشهای القا شده با اپومرفین و تا اندازهای بهبود یادگیری حرکتی در آزمون روتارد شد. در گروههای مدل مزمن اگرچه میزان 1 میلیگرم 4-ap (n=7) اثر معنیداری بر کاهش شدت چرخشها و بهبود یادگیری حرکتی داشت، ولی میزان 5/0 میلیگرم (n=8) بسیار مؤثرتر بود. نتیجهگیری: پیش درمان با 4-ap میتواند مرگ نورونهای دپامینرژیک توسط سم 6-ohda را کاهش دهد. از آنجا که مدل مزمن 6-ohda بیشتر شبیه بیماری پارکینسون در انسان است میزانهای پایین 4-ap برای درمان این بیماری پیشنهاد میشود.