اثر پیش درمانی با مهارکننده کانال های پتاسیمی تترااتیل آمونیوم بر پیشگیری از ایجاد بیماری پارکینسون در مدل مزمن ۶- هیدروکسی دوپامین در موش صحرایی
چکیده
زمینه: فعالیت آنزیمهای نوکلئاز و کاسپاز که علامتهای مرگ را هدایت و تقویت می کنند و سبب مرگ برنامهریزی شده می شوند، به یون پتاسیم وابسته است. هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر مهارکننده کانالهای پتاسیمی تترااتیل آمونیوم در پیشگیری از ایجاد بیماری پارکینسون در موش های صحرایی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه تجربی در سال 1393 در دانشگاه علوم پزشکی قزوین بر روی 33 سر موش های صحرایی نر انجام شد. موش ها قبل از دریافت سم 6- هیدروکسی دوپامین تا 15 روز پس از آن دوزهای مختلف تترااتیل آمونیوم را دو بار در روز دریافت کردند. 6- هیدروکسی دوپامین به ناحیه استریاتوم مغز تزریق و شدت پارکینسون توسط آزمونهای رفتاری چرخش القا شده با آپومرفین، آزمون پیچش بدن بالا رفته (ebst) و روتارد ارزیابی شد. دادهها با آزمونهای آماری غیرپارامتریک کروسکال والیس و من ویتنی یو تحلیل شدند. یافتهها: دوز 5 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن تترااتیل آمونیوم سبب کاهش شدید و معنی دار شدت چرخش ها نسبت به گروه سالین شد. در آزمون پیچش بدن بالا رفته، تترااتیل آمونیوم اثر چشمگیری در کاهش تعداد نوسان ها نداشت. در آزمون روتارود، تترااتیل آمونیوم به بهبود قابل ملاحظه اجرای حرکتی موش ها منجر شد. نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، به نظر میرسد پیش درمان با تترااتیل آمونیوم می تواند تا اندازهای شدت علایم رفتاری بیماری پارکینسون را در مدل مزمن پارکینسونیسم القا شده با سم 6- هیدروکسی دوپامین کاهش دهد، ولی دوز بیش تر، اثرات قوی تری در کاهش شدت علایم دارد.