اثربخشی درمان شناختی- رفتاری گروهی بر خود پنداشت و تصویر بدنی زنان دچار سوختگی
چکیده
زمینه: سوختگی به علت ایجاد بدشکلیها و فقدان عملکرد قبلی اندامها موجب اختلالهای فیزیولوژیک و روانشناختی میشود. یکی از مهمترین این اختلالها آشفتگی در خودپنداشت و تصویر بدنی است که باعث ایجاد اثرهای مخربی بر بهزیستی روانی فرد سوخته میشود. هدف: این مطالعه به منظور تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری گروهی بر خودپنداشت و تصویر بدنی زنان دچار سوختگی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه مداخلهای در سال 1388 به روش دو گروهی پیش آزمون و پس آزمون، بر روی30 نفر از زنان 20 تا 40 ساله انجام شد. این افراد در بیمارستان شهید رجایی قزوین بستری و دچار سوختگی درجه دو و سه بودند که مرحله حاد را پشت سر گذاشته و به روش در دسترس انتخاب شدند. شرکتکنندگان به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمون و شاهد قرار گرفتند. گروه آزمون درمان شناختی- رفتاری و گروه شاهد درمان معمول پزشکی را دریافت کردند. دادهها با استفاده از دو پرسش نامه تصویر بدنی فرد سوخته و خودپنداشت بک جمعآوری و دادهها با استفاده از آزمونهای آماری کوواریانس و تی مقایسه میانگینهای مستقل، تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: تفاوت بین دو گروه آزمون و شاهد در نمره تصویر بدنی (92/8 f = ) و در نمره خودپنداشت (23/9 f = ) از نظر آماری معنیدار بود (05/ 0 p ≤ ). همچنین تفاوت بین دو گروه آزمون و شاهد در متغیر تصویر بدنی در پیگیری یک ماه بعد (69/3 t = ) معنیدار بود (05/ 0 p ≤ ). اما در متغیر خودپنداشت در پیگیری یک ماه بعد (64/1 t = ) معنی دار نبود. نتیجهگیری: درمان شناختی- رفتاری گروهی موجب بهبود تصویر بدنی و افزایش خودپنداشت در زنان سوخته میشود و برگزاری کلاسهای بازآموزی و نظارت مستمر برای ثبات تغییرهای به وجود آمده، ضروری به نظر میرسد.