درک دانشجویان پرستاری از موانع کسب اخلاق حرفه ای: یک تحقیق کیفی
فریبا برهانی، fariba borhani ph.d. in nursing, graduated of tarbiat modarres university, instructor of nursing dept., nursing & midwifery school, kerman university of medical sciences, iran.دکترای پرستاری، دانش آموخته دانشگاه تربیت مدرس، مربی گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران فاطمه الحانی، fatemah alhani ph.d. in nursing, associate professor of nursing dept., tarbiat modarres university, tehran, iran.دکترای پرستاری ،دانشیار گروه پرستاری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران عیسی محمدی، eisa mohammadi ph.d. in nursing, associate professor of nursing dept., tarbiat modarres university, tehran, iran.دکترای پرستاری ،دانشیار گروه پرستاری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران عباس عباس زاده، abbas abbaszadeh ph.d. in nursing, associate professor of nursing dept., nursing & midwifery school, kerman university of medical sciences, iran.دکترای پرستاری، دانشیار گروه پرستاری داخلی جراحی، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکده پرستاری رازی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، ایران
دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است
چکیده
زمینه و هدف: صلاحیت اخلاق حرفه ای در پرستاری به معنی انجام مراقبت های پرستاری بر اساس موازین اخلاق زیستی است. این جنبه از صلاحیت ها عامل مهمی در ارتقاء کیفیت مراقبت هاست. شناخت موانع کسب صلاحیت اخلاقی دانشجویان پرستاری یکی از ضروریات اساسی در بهبود عملکرد حرفهای آنهاست. توسعه صلاحیت اخلاقی یکی از مهمترین راهبردهائی است که می تواند به توانمندسازی دانشجویان پرستاری و رشد حرفه ای آنها کمک کند. این مطالعه به منظور شناسائی موانع کسب اخلاق حرفه ای دانشجویان پرستاری از طریق تحلیل محتوای تجارب آنها انجام شده است. روش کار: این مطالعه با رویکرد کیفی و روش آنالیز محتوا انجام گردید. 25 نفر از دانشجویان پرستاری دانشگاه های دولتی شهر تهران به صورت در دسترس انتخاب گردیدند و با آنها مصاحبه به صورت نیمه ساختار یافته انجام شد. مصاحبه ها خط به خط دست نویس و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی توصیفی بر اساس روش گرانهیم و لاندمن تجزیه و تحلیل گردید . یافته ها : هشت درونمایه از داده ها به دست آمد که شامل: کمبود انگیزه و علاقه مندی دانشجویان به حرفه پرستاری، کمبود خودآگاهی، کمبود مدرسین مسلط به علم اخلاق، نارسایی برنامه درسی، استفاده از روشهای نامناسب در آموزش موضوعهای اخلاقی، مشکلات ارزشیابی و کمبود ابزارهای عینی برای ارزشیابی توانایی های دانشجویان در زمینه اخلاق حرفه ای، ضعف ارتباطات بین فردی و محدودیت های محیط بالین ی می باشند . نتیجه گیری: به نظر می رسد در توسعه صلاحیت اخلاقی دانشجویان پرستاری هم زمینه ها و هم افراد مؤثر می باشد. بنابراین موانع صلاحیت اخلاقی را باید در ابعاد مختلفی جستجو کرد. همچنین یافتههای این مطالعه می تواند زمینه ای را برای مطالعات بیشتر در این زمینه فراهم کند.