مقایسه تأثیر تمرین رایج و تمرین لوکوموتور بر سطوح سرمی فاکتور عصبی مشتق شده از مغز و کیفیت زندگی افراد پاراپلژی ناقص
چکیده
زمینه و هدف: روش های درمانی مختلفی پس از آسیب طناب نخاعی شامل تمرینات مقاومتی زمینی، آب درمانی، تمرین لوکوموتور با حمایت وزن و تحریک الکتریکی عملکردی وجود دارد. بنابراین، هدف از این پژوهش مقایسه تأثیر تمرین رایج و تمرین لوکوموتور بر سطوح سرمی فاکتور عصبی مشتقشده از مغز (bdnf) و کیفیت زندگی افراد پاراپلژی ناقص بود. روش بررسی: این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون است. تعداد 17 نفر بیمار مبتلا به ضایعه نخاعی پاراپلژی به صورت در دسترس و داوطلبانه به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. این آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه تمرین لوکوموتور با حمایت وزن(10 = تعداد) و گروه تمرین رایج(7 =تعداد) تقسیم شدند. آزمودنی ها در یک دوره 12 هفتهای، 4 جلسه 60 دقیقه ای در هفته شرکت کردند. برای ارزیابی عملکرد حرکتی افراد ضایعه نخاعی ناقص از سرعت راه رفتن افراد ضایعه نخاعی استفاده گردید. پرسشنامهsf-36 برای ارزیابی کیفیت زندگی از نظر وضعیت جسمانی و روانی استفاده شد که به وسیله ترکیب نمرات حیطه های هشتگانه تشکیل دهنده سلامت به دست میآید. هم چنین سطوح سرمیbdnf به وسیله کیت الایزا اندازهگیری شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل و تی زوجی تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: در گروه تمرین لوکوموتور در مقایسه با گروه تمرینات رایج، کاهش معنیداری(009/0=p) در غلظت bdnf سرمی وجود داشت. دادهها تفاوت معنیداری در نمره عملکرد جسمانی(pf) (039/0=p)، انرژی و خستگی(vi) (002/0=p)، سلامت روحی(mh) (004/0=p) و سلامت عمومی(gh) (025/0=p) نشان داد، اما تفاوت معنیداری در نمره محدودیت در نقش جسمانی(rp) (897/0=p)، درد جسمانی(bp) (780/0=p)، عملکرد اجتماعی(sf) (068/0=p) و محدودیت در نقش احساسی(re) (434/0=p) مشاهده نشد. هم چنین تفاوت معنیداری در کیفیت زندگی از نظر جسمی و (313/0=p) روانی(257/0=p) بین دو گروه وجود نداشت. نتیجهگیری: در برخی از ابعاد کیفیت زندگی تفاوت معنیداری بین دو نوع مداخله توانبخشی وجود دارد، اما در مجموع هر دو نوع تمرین دستاوردهای مؤثر و یکسانی در بهبود کیفیت زندگی افراد پاراپلژی به همراه داشت. هم چنین، تمرینات لوکوموتور در مقایسه با تمرین های رایج می تواند در روند بهبود عملکرد حرکتی افراد پاراپلژی مؤثرتر است.