بررسی نحوه برقراری ارتباط دانشجویان گروه علوم پزشکی با مددجویان، در بخش لیبر بیمارستان های منتخب شهر تهران
چکیده
مقدمه : ارتباط پزشک با بیمار فقط بر رضایت بیمار از فرایند درمان اثر ندارد بلکه بر یاد آوری اطلاعات، پیروی از دستورات، میزان فشار و سطح گلوکز خون بیماران نیز اثر دارد و ارتباط مؤثر می تواند باعث کاهش شکایت های ناشی از اقدامات غلط گردد. روش : در این پژوهش توصیفی عملکرد ارتباطی 39 دانشجوی علوم پزشکی که به روش سرشماری انتخاب شدند، با 200 مددجوی بستری در بخش لیبر 5 بیمارستان منتخب شهر تهران که این افراد به روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند، مورد بررسی قرار گرفت. ابزار مطالعه یک چک لیست مشاهده ای پژوهشگر ساخته و دو فرم اطلاعات دموگرافیک دانشجو و مددجو بود. اطلاعات با کمک آمار توصیفی و نرم افزار spss نسخه ی 17 مورد بررسی قرار گرفتند. بحث : برقراری ارتباط مناسب می تواند نقش مهمی در فرایند ایجاد اطمینان به کادر درمان، سرعت تشخیص و درمان کارآمدتر داشته باشد، این نکته توجه خاص اساتید و برنامه ریزان تحصیلی، در راستای توجه بیشتر به آموزش مهارت های ارتباطی به دانشجویان گروه علوم پزشکی را بیان می نماید. نتیجه گیری: نمره عملکرد دانشجویان در حیطه برقراری ارتباط با مددجو 24/45 بود که در این پژوهش بیانگر عملکرد ارتباطی در حد متوسط است.