بررسی باکتری های ایجاد کننده عفونت های جلدی و الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آنها در مراجعین به بیمارستان های شهدا و لقمان در سال ۱۳۹۰- ۱۳۸۹

گیتا اسلامی، gita eslam department of microbiology, faculty of medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranگروه میکروبیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی سودابه طاهری، soudabeh taheri department of microbiology, faculty of medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranگروه میکروبیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فائزه نعلچی، faezeh naalchi medical student, faculty of medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ندا باصری، neda baseri medical student, faculty of medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی رقیه صمدی، roghayeh samadi msc student of medical microbiology, faculty of medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد میکروب شناسی پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اذن الله آذر گشب، eznollah azarghashb گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیdepartment of community medicine, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran

چکیده

چکیده سابقه و هدف: تشخیص عوامل باکتریایی مولد عفونت های پوستی و تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آنها راهنمای مهمی در انتخاب نوع درمان مناسب به شمار می آید. این مطالعه بر روی نمونه کشت که از بیماران با عفونت پوستی جدا شده بود صورت گرفت تا ضمن تشخیص عامل عفونت، آنتی بیوتیک مناسب تعیین شود. روش بررسی: تحقیق به روش توصیفی بر روی بیماران مبتلا به عفونت پوستی مراجعه کننده به آزمایشگاه های تشخیص طبی بیمارستان های شهدا و لقمان شهر تهران در سال 1390- 1389 صورت گرفت. از کلیه 100 نمونه مورد نظر، کشت های روتین میکروبی با استفاده از محیط های کشت رایج به عمل آمد و پس از تشخیص انواع عوامل میکروبی مولد عفونت های پوستی، حساسیت آنها به آنتی بیوتیک های مختلف با استفاده از تست آنتی بیوگرام به روش دیسک دیفیوژن اصلاح شده و اندازه گیری قطر هاله عدم رشد، سنجیده شد. یافته ها: باکتری های مولد عفونت جلدی به ترتیب درصد فراوانی شامل استافیلوکک اورئوس (31 درصد)، اشرشیا کلی (22 درصد)، استافیلوکک های کواگولاز منفی (12درصد)، گونه های استرپتوکک (8 درصد)، انتروباکتر (8 درصد)، کلبسیلا (5 درصد)، آسینتوباکتر (5 درصد)، گونه های سودوموناس (4 درصد)، انتروکک (3 درصد) و پروتئوس (2 درصد) بودند. بیشترین مقاومت آنتی بیوتیکی به ترتیب مربوط به آسینتوباکتر (86 درصد)، انتروباکتر (7/81درصد)، انتروکک (4/78درصد) و بیشترین حساسیت میکروبی مربوط به پروتئوس (1/61 درصد) و گونه های استرپتوکک (7/60 درصد) بود. نتیجه گیری: استاف اورئوس شایع ترین عامل میکروبی مولد عفونت های پوستی می باشد و باید در این زمینه توجه لازم جهت کنترل عفونت صورت گیرد. همچنین از سوی دیگر برای جلوگیری از افزایش مقاومت، باید از مصرف بی رویه و خودسرانه آنتی بیوتیک ها ممانعت کرده و قبل از آن، کشت و آنتی بیوگرام صورت گیرد