ارزیابی ایمینوهیستوشیمیایی وضعیت رسپتور استروژن و پروژسترون در تومورهای بافتی بیماران مبتلا به سرطان پستان و ارتباط آنها با میزان تکثیر و درجه تومور
چکیده
چکیده مقدمه: مهمترین تومورمارکرها در تعیین پیشآگهی و نوع درمان سرطان پستان، بروز رسپتورهای استروژن و پروژسترون است. همچنین بیومارکر ki67 (نشانگر میتوز)، سرعت رشد و تکثیر تومور را نشان می دهد، گرید یک عامل تعیینکننده در پیشآگهی و رفتار تومور است و غدد لنفاوی درگیر یک عامل پیشگویی کننده مهم برای قدرت تهاجم سرطان پستان محسوب می شود، لذا هدف از انجام این مقاله، ارزیابی ایمینوهیستوشیمیایی رسپتور استروژن و پروژسترون در بیماران مبتلا به سرطان پستان و ارتباط آن با میزان تکثیر و درجه توموراست. روش بررسی : در این مطالعه توصیفی تحلیلی، 184 بیمار مبتلا به سرطان پستان در محدوده سالهای 1392-1389 از بیمارستان شهید صدوقی یزد انتخاب شدند. تکنیک ایمینوهیستوشیمی برای ارزیابی میزان رسپتور استروژن، پروژسترون و تکثیر تومور (ki67) به کار برده شد. آنالیز آماری با استفاده از تست پیرسون، تای کندال و رگرسیون خطی انجام گرفت. یافتهها: در این مطالعه، میانگین میزان بروزpr , er و ki67در افراد مبتلا به سرطان پستان به ترتیب 3/13± 16/69، 2/12±32/58 ،63/18±32/26% بود و ارتباط معکوسی بین میزان گیرنده استروژن و پروژسترون با گرید وجود داشت (p 0.05). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که میزان بیان رسپتور استروژن و پروژسترون و تکثیر سلول در تومورهای بافتی بیماران مبتلا به سرطان پستان متفاوت است. همچنین میزان بیان بالای رسپتورهای استروئیدی با کاهش درجه تومور در بیماران مبتلا به سرطان پستان همراه است.