تأثیر ویتامین دی فعال در درمان پروتئینوری بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی بدون کمبود ویتامین دی

ناصر سعیدی، nader saeedi department of internal medicine, arak university of medical sciences, arak, iran.گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. محمدرضا رضوانفر، mohammadreza rezvanfar department of internal medicine, arak university of medical sciences, arak, iran.گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی اراک (arak university of medical sciences) مهدی حدیدی، mehdi hadidi department of internal medicine, arak university of medical sciences, arak, iran.گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی اراک (arak university of medical sciences) فروه عسگری زاده ماهانی، farvah asgharizadeh mahani hospital diabetic clinic of imam khomeini, khomeini, iran.کلینیک دیابت بیمارستان امام خمینی، خمین، ایران.سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی اراک (arak university of medical sciences) مجتبی احمدلو، mojtaba ahmadlou clinical research development unit, arak university of medical sciences, arak, iran.واحد توسعه تحقیقات بالینی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.سازمان اصلی تایید شده: بیمارستان امام خمینی تهران

چکیده

زمینه و هدف: سیستم رنین- آنژیوتانسین نقش مهمی در ایجاد بیماری های کلیوی و پیشرفت آن دارد و مهار سیستم رنین- آنژیوتانسین به وسیله داروهای مهار کننده و بلوک گیرنده های آنژیوتانسین، درمان استاندارد جهت جلوگیری از پیشرفت بیماری کلیوی و پروتئینوری می باشد.گزارشات حاکی است که آنالوگ های ویتامین d با سرکوب کردن ترشح رنین باعث بهبود پروتئینوری می گردند. هدف از این مطالعه، بررسی اثر آنالوگ ویتامین d (کلسیتریول) بر کاهش پروتئینوری در بیماران مبتلا به بیماری نفروپاتی دیابتی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، تعداد 132 بیمار مبتلا به نفروپاتی – دیابتی که کمبود ویتامین d نداشتند انتخاب و به دو گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول تحت درمان با ترکیب 25 میلی گرم لوزارتان دوبار در روز و روزانه یک کپسول 25/0 میلی گرمی کلسیتریول و گروه دوم تحت درمان با 25 میلی گرم لوزارتان دوبار در روز به تنهایی به مدت 3 ماه قرار گرفتند. آزمایشات fbs,crp,esr,bun,cr lipid profile, ca, p, و hba1c از تمام بیماران در ابتداد و انتهای مطالعه گرفته شد و هم چنین میزان پروتئین 24 ساعته ادرار اندازه گیری شد و نتایج با هم مقایسه و به صورت آماری بیان گردید. یافته ها: میزان پروتئین 24 ساعته ادرار در گروه لوزارتان و کلسیتریول نسبت به گروه لوزارتان بهبود پیدا کرده بود که این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود(0/0003=p) هم چنین میزان عملکرد کلیه (bun,cr) در گروه لوزارتان و کلسیتریول نسبت به گروه لوزارتان به تنهایی بهبود معنی داری داشت(0/05>p). نتیجه گیری: درمان با کلسیتریول همراه با مهار کننده گیرنده آنژیوتانسین در بهبود عملکرد کار کلیه و بهبود پروتئینوری نسبت به گیرنده های مهار کننده آنژیوتانسین به تنهایی موثرتر بود.