بررسی کیفیت زه آب زهکش های زیرزمینی اراضی شالیزاری براساس پارامترهای طراحی
چکیده
برای رفع وضعیت غرقابی و ماندابی بخش وسیعی از شالیزارهای شمال ایران و برقراری شرایط کشت در فصلهای پاییز و زمستان، احداث سیستمهای زهکشی زیرزمینی ضروری میباشد. طراحی مناسب عمق و فاصله سیستم زهکشی باعث به حداقل رساندن اثر منفی زهآبها بر محیط زیست خواهد شد. در این تحقیق، اثر سیستمهای مختلف زهکشی بر میزان سدیم، کلر و سولفات زهآب در 5/4 هکتار از اراضی شالیزاری دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری در طول دو فصل کشت برنج و کلزا بررسی شد. تیمارهای مورد آزمایش عبارت بودند از: چهار سیستم زهکشی زیرزمینی با عمق 9/0 متر و فاصله زهکش 30 متر با پوشش معدنی (d0.9l30)، عمق 65/0 متر و فاصله زهکش 30 متر با پوشش معدنی (d0.65l30)، عمق 65/0 متر و فاصله زهکش 15 متر با پوشش معدنی (d0.65l15s) و عمق 65/0 متر و فاصله زهکش 15 متر با پوشش مصنوعی (d0.65l15f) و یک سیستم زهکشی زیرزمینی دو عمقی با فاصله زهکش 15 متر و اعماق نصب 65/0 و 9/0 متر بهصورت یک در میان (دوعمقی). در طول مدت مطالعه، میزان سدیم، کلر و سولفات زهآب زهکشها اندازهگیری شد. براساس نتایج، با افزایش فاصله زهکشها از 15 متر به 30 متر، میزان متوسط سدیم، کلر و سولفات زهآب زهکش کاهش یافت. همچنین، کمترین مقادیر غلظت سدیم، کلر، سولفات و کل املاح خروجی مربوط به تیمار d0.9l30بود. در نتیجه، این سیستم زهکشی از نظر کیفیت زهآب اثر منفی زیست محیطی کمتری در مقایسه با سیستمهای دیگر در پی داشت.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- مهدی جعفری تلوکلایی — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
- علی شاهنظری — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
- میر خالق ضیاتبار احمدی — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
- عبدالله درزی نت چالی — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری