بررسی کیفیت زه آب زهکش های زیرزمینی اراضی شالیزاری براساس پارامترهای طراحی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
برای رفع وضعیت غرقابی و ماندابی بخش وسیعی از شالیزارهای شمال ایران و برقراری شرایط کشت در فصلهای پاییز و زمستان، احداث سیستمهای زهکشی زیرزمینی ضروری میباشد. طراحی مناسب عمق و فاصله سیستم زهکشی باعث به حداقل رساندن اثر منفی زهآبها بر محیط زیست خواهد شد. در این تحقیق، اثر سیستمهای مختلف زهکشی بر میزان سدیم، کلر و سولفات زهآب در 5/4 هکتار از اراضی شالیزاری دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری در طول دو فصل کشت برنج و کلزا بررسی شد. تیمارهای مورد آزمایش عبارت بودند از: چهار سیستم زهکشی زیرزمینی با عمق 9/0 متر و فاصله زهکش 30 متر با پوشش معدنی (d0.9l30)، عمق 65/0 متر و فاصله زهکش 30 متر با پوشش معدنی (d0.65l30)، عمق 65/0 متر و فاصله زهکش 15 متر با پوشش معدنی (d0.65l15s) و عمق 65/0 متر و فاصله زهکش 15 متر با پوشش مصنوعی (d0.65l15f) و یک سیستم زهکشی زیرزمینی دو عمقی با فاصله زهکش 15 متر و اعماق نصب 65/0 و 9/0 متر بهصورت یک در میان (دوعمقی). در طول مدت مطالعه، میزان سدیم، کلر و سولفات زهآب زهکشها اندازهگیری شد. براساس نتایج، با افزایش فاصله زهکشها از 15 متر به 30 متر، میزان متوسط سدیم، کلر و سولفات زهآب زهکش کاهش یافت. همچنین، کمترین مقادیر غلظت سدیم، کلر، سولفات و کل املاح خروجی مربوط به تیمار d0.9l30بود. در نتیجه، این سیستم زهکشی از نظر کیفیت زهآب اثر منفی زیست محیطی کمتری در مقایسه با سیستمهای دیگر در پی داشت.
Authors and affiliations
- مهدی جعفری تلوکلایی — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
- علی شاهنظری — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
- میر خالق ضیاتبار احمدی — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
- عبدالله درزی نت چالی — دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری