بررسی سطح توسعه یافتگی شهرستان های استان اصفهان در زمینه شاخص های آموزشی با استفاده از تکنیک topsis، تحلیل خوشه ای و gis
چکیده
هدف از پژوهش حاضر که از نوع توصیفی ـ تحلیلی بوده، بررسی و سنجش سطح توسعهیافتگی و تبیین شکاف بین شهرستانهای استان اصفهان به لحاظ برخورداری از شاخصهای آموزشی است. اطلاعات از نوع کتابخانهای و با تکیه اصلی بر مستندات مرکز آمار کشور است. جهت رسیدن به اهداف پژوهش، 33 شاخص مؤثر آموزشی با استفاده از ترکیب تکنیکهای topsis، تحلیل خوشهای و gis مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج پژوهش علیرغم نشان دادن شکاف و نابرابری شهرستانهای استان اصفهان در برخورداری از شاخصهای آموزشی، حاکی از این بود که سه شهرستان تیران و کرون، خوانسار و گلپایگان به ترتیب با ضریب اولویت 566/0، 564/0 و 546/0 بالاترین رتبهها و سه شهرستان نطنز، برخوار و فلاورجان به ترتیب با ضریب اولویت 134/0، 120/0 و 104/0، پایینترین رتبهها را به خود اختصاص دادهاند. همچنین، نتایج نشان داد فضای توسعه غالب بر استان اصفهان به لحاظ برخورداری از شاخصهای آموزشی سطح توسعه محروم است، زیرا که حدود 57 درصد شهرستانهای استان در سطح محروم، حدود 17 درصد در سطح بسیار برخوردار و برخوردار و 26 درصد شهرستانها در سطح متوسط واقع شده است.