ارزیابی تغییرات سیستم دفاعی آنزیمی و غیر آنزیمی ارقام سویا در واکنش به بیماری پوسیدگی ذغالی طی مراحل رشد
چکیده
بیماری پوسیدگی ذغالی از مهم ترین بیماریهای قارچی سویا بویژه در مناطق شمالی کشور است و هر ساله به خصوص در سالهای خشک و کم باران باعث آلودگی مزارع سویا، کاهش کمیت و کیفیت محصول میگردد. در حال حاضر تحقیقات کمی در رابطه با فعالیت های سیستم دفاعی آنزیمی و غیر آنزیمی در پاسخ به این بیماری در داخل و خارج کشور صورت گرفته است. در این تحقیق میزان رادیکال های سوپر اکسید و پر اکسید هیدروژن، مقادیر آنزیم های سوپر اکسید دیسموتاز و کاتالاز، تغیرات اسید اسکوربیک، آلفا توکوفرول، کاروتنوئید و میزان شاخص اکسیداسیون سلولی در پنج ژنوتیپ سویا (شامل black williams × lan، sahar × k188، dpx × fora، ساری و کتول) تحت شرایط بدون بیماری (شاهد) و بیماری در مراحل زایشی (گلدهی، غلافبندی و پرشدن دانه) اندازه گیری شد. عموماً میزان رادیکالهای سوپر اکسید و پر اکسید هیدروژن در خلال رشد زایشی افزایش نشان داد به طوریکه بیشترین مقدار در مرحله پرشدن دانه حاصل شد. با توجه به نقش مثبت آنزیم های پاد اکسیدان در کنترل پیشرفت بیماری پوسیدگی ذغالی، رقم کتول و تلاقی dpx × fora با حداکثر فعالیت آنزیم های پاد اکسیدان (سوپر اکسید دیسموتاز و کاتالاز) تحت تیمار بیماری پوسیدگی ذغالی وضعیت بهتری نسبت به سایر ژنوتیپها نشان دادند که بیانگر تحمل بیشتر آنها بود.