بررسی و تحلیل روند شکلگیری نخستشهری در سطح استان خوزستان طی سال های 1335-1390
چکیده
بر اساس اطلاعات بهدستآمده از نتایج سرشماری های اخیر در استان خوزستان، شهر اهواز نسبت به دیگر شهرهای این استان برتری و حاکمیت مطلقی را داراست. هدف کلی این پژوهش ارزیابی وضعیت نخستشهری در کانون های شهری استان خوزستان در طی سال های 1335 تا 1390 است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و از لحاظ روش مطالعة توصیفی ـ تحلیلی است. برای جمعآوری اطلاعات، ضمن مطالعۀ آثار کتابخانهای و استفاده از آمارنامهها (سالنامۀ آماری و سرشماری نفوس و مسکن در همۀ دورههای سرشماری)، از بانک های اطلاعاتی واقع در استانداری نیز استفاده شده است. در ادامه، با بررسی اطلاعات و همچنین تجزیه و تحلیل آنها با استفاده از نرمافزار excel، در تبیین مناسب داده ها تلاش شده است. برای پیبردن به وضعیت نخستشهری در استان خوزستان، از مدل های مرتبه- اندازه و مدل های رایج نخستشهری شامل شاخص های نخستشهر، دو شهر، کینزبرگ، موما و الوصابی و مهتا استفاده شده است. یافتههای پژوهش نشانمی دهد توزیع فضایی جمعیت در سطح شبکۀ شهری استان خوزستان در طی این سال ها به سمت تمرکز بیشتر در شهر اهواز و کاهش جمعیت در دیگر شهرهای متوسط و کوچک استان در حرکت بوده است. سرانجام، با توجه به ارزیابی های صورتگرفته از وضعیت نخستشهری در استان خوزستان، برای بهبود وضعیت، نسبت به ارائۀ راهکارهای مناسب تلاش شده است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- سعید امانپور — استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز
- رضا احمدی — دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز
- سجاد منفرد — کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز
- ذبیح الله ترابی — کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز