مقایسه ی اثربخشی خودتنظیمی رفتار توجهی1، خودتنظیمی رفتار انگیزشی2 و خودتعلیمی کلامی3 بر نشانه های اختلال بیش فعالی همراه با نقص توجه 4

علیرضا مرادی، تورج هاشمی، ولی ا.. فرزاد، منصور بیرامی، هادی کرامتی

چکیده

پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی آموزش خودتنظیمی رفتارهای توجهی، خود تنظیمی رفتارهای انگیزشی و خود تعلیمی کلامی بر نشانه­های نقص توجه و بیش­فعالی می­پردازد. دانش­آموزان پسر پایه­ی سوم ابتدایی مبتلا بهاختلال بیش­فعالی هـمراه با نقص توجه شـهر تبریز به­عـنوان جامعه­ی مورد پژوهش انتخاب گردید. با بهره­گیری از روش غربالگری، مصاحبه­ی تشخیصی و پرسشنامه­ی علائم مرضی کودکان5 (csi-4) تعداد 40 دانش­آموز مبتلا به اختلال بیش­فعالی همراه با نقص، به­عنوان نمونه انتـخاب شدند و در گروه­های چـهارگانه (خودتنظیمی رفتارهای توجهی، خودتنظیمی رفتارهای انگیزشی و خودتعلیمی کلامی و کنترل) جایگزین شدند. برای تحلیل نتایج، از روش تحلیل واریانس برای اندازه­گیری­های مکرر استفاده شد. نتایج تحلیل­های به­عمل آمده نشان دادند: الف) آموزش راهبردی خودتنظیمی رفتارهای توجهی اثرات معنادار بر کاهش نشانه­های نقص توجه دانش­آموزان مبتلا به اختلال بیش­فعالی همراه با نقص توجه دارد. ب) آموزش راهـبردهای خودتنظیمی رفتـارهای انگیزشی و خودتعلیمی کلامی، اثرات معنادار بر کاهش نشانه­های بیش­فعالی دانش­آموزان مبتلا به اختلال بیش فعالی دارند.