مطالعه آزمایشگاهی برخی خواص فیزیکی و مکانیکی بتن گوگردی
چکیده
بتن پلیمر گوگردی، مادهای ساختمانی است که از ترکیب سیمان گوگردی اصلاح شدهبه صورت مذاب (با استفاده از افزودنیهای پلیمری) و مصالح سنگی درشتدانه و ریزدانه حاصل میشود. در این تحقیق تأثیر مقدار سیمان گوگردی و زمان عملآوری بر خواص مکانیکی و فیزیکی بتن پلیمر گوگردی بررسی شده است. بدین منظور با استفاده از گوگرد اصلاح شده با افزودنی پلیمر هیدروکربن اولفین و سنگدانههای رایج برای بتن معمولی، نمونههای آزمایشی با درنظر گرفتن درصدهای مختلف مقدار سیمان گوگردی و 4 سطح زمان عمل آوری در 5 تکرار تهیه و تحت آزمایشهای تعیین خواص مکانیکی و فیزیکی قرار گرفتند. خواص مکانیکی شامل مقاومت فشاری، نقطۀ تسلیم و مدول یانگ و خواص فیزیکی شامل وزن واحد حجم بتن، فضای خالی مصالح در بتن و درصد هوای بتن در نظر گرفته شد. نتایج نشان میدهد که خواص مکانیکی با افزایش گوگرد تا یک حد آستانه (بسته به دانهبندی مصالح) افزایش و با تجاوز از آن کاهش مییابد. بتن پلیمرگوگردی مورد تحقیق، به طور متوسط 70 درصد مقاومت 28 روزهاش را حدود 3 روز بعد از بتنریزی کسب میکند. مقایسه بین خواص فیزیکی و مقاومت فشاری 28 روزه نشان میدهد که برای دستیابی به بالاترین مقاومت، دانهبندی متراکم، مقدار گوگرد کافی برای پر کردن فضای خالی مصالح و تراکم بتن تا حداکثر وزن واحد حجم، لازم است.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- مهدی صادقیان رنانی — فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته سازه های آبی دانشگاه تهران
- عاطفه پرورش ریزی — استادیار گروه آبیاری و آبادانی دانشگاه تهران
- نادر عباسی — استادیار پژوهشی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی
- علی رئیسی استبرق — استادیار گروه آبیاری و آبادانی دانشگاه تهران