تاثیر نسبت خاک به محلول بر همدماهای جذب و واجذب روی (zn) در یک خاک شنی
چکیده
واکنش جذب به عواملی مانند تعداد مکانهای جذبی در دسترس برای پذیرش ماده جذب شونده، مقدار کل ماده جذب شونده در محلول و احتمال تماس بین مکانهای جذبی و ماده جذب شونده وابسته است. معمولاً مقدار جذب در واحد جرم جذب کننده با کاهش نسبت خاک به محلول افزایش مییابد. بااینحال، تاثیر نسبت خاک به محلول بر همدماهای جذب و به ویژه واجذب کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق تاثیر نسبتهای مختلف خاک به محلول (5/1:2، 1:5 ،1:20،1:10و1:50) بر همدماهای جذب روی (zn) در غلظتهای اولیه10 تا 100 میلی گرم zn در لیتر و در محلول زمینه 01/0 مولار نیترات کلسیم (تنظیم شده در3/7 = ph) در یک نمونه خاک شنی مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، تاثیر این نسبتها بر واجذب zn در سه غلظت اولیه بررسی گردید. نتایج نشان داد که در غلظت اولیه کم zn ( mg/l10) و در زمانهای کوتاه (h 18>) تفاوت غلظت تعادلی zn در نسبتهای مختلف خاک به محلول زیاد بود. این تفاوت با گذشت زمان کمتر شد. در غلظت زیاد zn ( mg/l100) تفاوت غلظت تعادلی zn برای نسبتهای مختلف خاک به محلول در زمانهای کوتاه و بلند تقریباً یکسان بود. با کاهش نسبت خاک به محلول شکل همدماهای جذب از نوعl به نوع h تغییر یافت. برازش معادله لنگمویر به دادههای جذبی نشان داد که با کاهش نسبت خاک به محلول ثابت حداکثر جذب(b) این معادله افزایش و ثابت انرژی جذب(k) آن کاهش یافت. همچنین، با کاهش این نسبت پسماند در همدماهای جذب-واجذب افزایش پیدا کرد.