مقاله

جایگاه مفهوم فضای حیاتی در استراتژی ژئوپلیتیک عراق عصر صدام

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

برآورد قدرت ملی از سوی حاکمان و نخبگان سیاسی در شرایط کنونی و ترسیم وضعیت مطلوب در آینده، آنان را به تدوین استراتژی ژئوپلیتیک تشویق می‏کند. تدوین استراتژی‏ها در پیوند با دیگر قدرت‏های منطقه‏ای و فرامنطقه‏ای و همچنین فرصت‏ها و محدودیت‏های قدرت‏کاه یا قدرت‏افزا قرار دارد. از این رو، نظام‏های سیاسی می کوشند از طریق تصرف یا نفوذ در سرزمین‏هایی که می‏تواند مکمل ژئوپلیتیک آنها باشد به رفع محدودیت‏های (سرزمینی و منابع) بپردازند. مفهوم لبنسروم[1] (فضای حیاتی) یا فضای حیاتی ناظر بر چنین سیاست مداخله‏گرایانه‏ای است که در طی جنگ جهانی دوم توسط نازیسم در آلمان برای پیشروی در اروپای شرقی، اساس سیاست خارجی آن کشور قرار گرفت. این مقاله به تشریح همانندی‏های سیاست تهاجمی حزب بعث در زمان صدام به ایران می‏پردازد و بر این باور است که تنگنای ژئواستراتژیک عراق در عدم دسترسی آسان به آ‏ب‏های آزاد باعث شده حاکمان بغداد فضایی حیاتی خود را در حاکمیت انحصاری بر اروندرود و دسترسی به آب‏های آزاد از طریق خلیج فارس تعریف کنند.

نویسندگان و وابستگی سازمانی
  1. مراد کاویانی‏ — محقق

اسناد مشابه

  • جایگاه اعراب سنی در استراتژی امنیتی آمریکا در عراق پسا صدام

    مقاله۲۰۲۱روابط خارجیحامد کاظمی، میثم غفاری نژاد

    با حمله آمریکا به عراق در سال 2003، رژیم بعثی به رهبری صدام حسین با فروپاشی روبه‌رو شد و دولت مردان آمریکایی مسئولیت امنیت‌سازی و تشکیل دولت نوین در عراق را برعهده گرفتند. براساس استراتژی اولیه آمریکا در دولت جدید عراق، بسیاری از جریان‌های عرب سنی با مسئله طرد و حاشیه‌راندگی مواج