اثر بی هوشی مکرر ناشی از تیوپنتال در دوره نوزادی بر تشنج القاء شده توسط پنتیلن تترازول و پاسخ های درد در زمان بلوغ در موش سفید آزمایشگاهی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
سابقه و هدف: تجویز داروهای هوش بر عمومی به ویژه در دوران های بحرانی رشد گاهی منجر به ناهنجاری های جدی یا عوارض جانبی می‌شود. داروهای هوش بر میتوانند در دوره بحرانی رشد، بر تکوین و سیناپتوژنز مغز اثر بگذارند. در مورد اثر باربیتوراتها (حفاظتکنندگی یا تخریب عصبی) تناقض وجود دارد. هدف از این پژوهش بررسی رابطه بی هوشی مکرر توسط تیوپنتال (آگونیست gabaa ) در دوره نوزادی با میزان تشنج پذیری القاء شده توسط پنتیلن تترازول ( ptz ) و میزان پاسخ به درد در دوران بلوغ در رت ویستار بود. مواد و روش ها: 40 رت نر نوزاد به 2 گروه شم و تجربی تقسیم شدند. گروه تجربی (20= n ) روزانه با دوز mg/kg 30 تیوپنتال تیمار در روزهای 10 تا 20 پس از تولد عمیقاً بی هوش شدند، برای گروه شم سرم فیزیولوژی استفاده شد. پس از بلوغ، حملات تشنجی با تزریق درون صفاقی پنتیلن تترازول ( mg/kg 45) القا شده و زمان تاخیر بروز حملات تشنجی بعد از تزریق ptz ثبت گردید. هم چنین پاسخ به درد به طور هم زمان با آزمون tail-flick و آزمون فرمالین ارزیابی شد. یافته ها: تفاوت معنیداری در بروز حملات تشنجی و حساسیت به درد در دو مدل آزمون درد ذکر شده بین گروه های شم و تجربی وجود نداشت. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تزریق مکرر داروی تیوپنتال به عنوان آگونیست گیرندهای gabaa در دوره نوزادی بر تشنجات القاء شده ناشی از ptz و میزان پاسخ های درد در دوران بلوغ اثری ندارد. فقدان اثر می تواند ناشی از رخداد مکانیسم های جبرانی محافظتی در طی تکامل مغز باشد