بررسی تأثیر برنامه های مدون آموزش مداوم در میزان آگاهی پزشکان عمومی

حمید محمدجعفری، h. mohamad jafari continuing education center, mazandaran university of medical sciences, mazandaran, iran.دانشگاه علوم پزشکی مازندران، مرکز آموزش مداوم پزشکی کوروش وحیدشاهی، k. vahidshahi continuing education center, mazandaran university of medical sciences, mazandaran, iran.دانشگاه علوم پزشکی مازندران، مرکز آموزش مداوم پزشکی میترا محمودی، m. mahmudi continuing education center, mazandaran university of medical sciences, mazandaran, iran.دانشگاه علوم پزشکی مازندران، مرکز آموزش مداوم پزشکی علی عباسخانیان، a. abbaskhanian continuing education center, mazandaran university of medical sciences, mazandaran, iran.دانشگاه علوم پزشکی مازندران، مرکز آموزش مداوم پزشکی لیلا شهبازنژاد، l. shahbaznejhad continuing education center, mazandaran university of medical sciences, mazandaran, iran.دانشگاه علوم پزشکی مازندران، مرکز آموزش مداوم پزشکی منصور رنجبر، m. rnjbar continuing education center, mazandaran university of medical sciences, mazandaran, iran.دانشگاه علوم پزشکی مازندران، مرکز آموزش مداوم پزشکی رضا قربانی قرا

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

سابقه و هدف: آموزش مداوم پزشکی به عنوان امری ضروری جهت حفظ و ارتقاء مهارت های فارغ التحصیلان پزشکی محسوب شده و بر این اساس برنامه های آموزش مداوم جامعه پزشکی با هدف ارتقاء دانش ومهارت های شغلی و بهبود ارائه خدمات بهداشتی- درمانی در کشور در حال اجرا می باشد. اکنون پس از گذشت چند سال از شروع برنامه های آموزش مداوم، این پرسش در مورد اثر بخشی آموزش های مذکور و راه کارهای بهینه نمودن آن مورد توجه می باشد. هدف از انجام این مطالعه تعیین میزان دانش شرکت کنندگان در برنامه های آموزش مداوم و نیز میزان آن پس از برگزاری برنامه های آموزش مداوم می باشد. مواد و روش ها: جامعه مورد مطالعه تمامی پزشکان عمومی بودندکه طی بهار سال 1385 در برنامه های مدون آموزش مداوم دانشگاه علوم پزشکی مازندران (شهرستان ساری) شرکت داشتند. روش نمونه گیری سرشماری بود. ابزار سنجش در این مطالعه پرسش نامه های خود ایفا و چند گزینه ای بود که علاوه بر سوالات دموگرافیک، میزان آگاهی شرکت کنندگان را نسبت به موضوعات ارائه شده در بازآموزی ها می سنجید که پایایی آن با روش آزمون مجدد با85/0 r= و روایی آن توسط چند تن از اساتید رشته تخصصی مذکور و برگزارکنندگان بازآموزی تایید شده بود. پرسش نامه ها قبل از برگزاری برنامه ها و پس از آن در اختیار شرکت کنندگان قرار گرفت. داده ها وارد نرم افزار13 spss شده و با استفاده از شاخص های آماری مناسب، تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: از 300 شرکت کننده 235 نفر پرسش نامه ها را تکمیل کردند (میزان پاسخ دهی75%) . تعداد سوالات هر آزمون 20 سوال و نمرات شرکت کنندگان بین صفر تا 20 بود. افزایش دانش پزشکان شرکت کننده در برنامه های باز آموزی جراحی عمومی و گوش و حلق و بینی معنادار نبود اما این افزایش در مورد برنامه بازآموزی روان پزشکی با افزایش نمره از 65/2± 79/11 به 38/3±12/14 (002/0p=)، چشم با افزایش نمره از 55/2±48/6 به 3/3± 52/8 (008/0p=)، اورولوژی با افزایش نمره از 39/2±83/5 به 53/2±07/9 (000/0p=) و پوست با افزایش نمره از 11/2± 79/7 به 54/2± 68/10 بعد از بازآموزی (000/0p=)، معناداربود. سن، جنس و سابقه طبابت شرکت کنندگان در افزایش دانش آنها در برنامه های بازآموزی تاثیر معناداری نداشت. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که میزان آگاهی پزشکان عمومی شرکت کننده در برنامه های بازآموزی مورد بررسی کمتر از حد مورد انتظار بوده و برنامه های آموزش مداوم نیز نتوانسته دانش شرکت کنندگان را در حد قابل قبول افزایش دهد. به نظر می رسد بازنگری در محتوا و روش های آموزش و توجه به عوامل انگیزشی شرکت کنندگان جهت بهینه نمودن اثربخشی برنامه های آموزش مداوم ضروری است