ارتباط سن شروع استفاده از عینک و تغییرات عیوب انکساری در کودکان مبتلا به ایزوتروپیای تطابقی

محمد آقازاده امیری، مربی گروه اپتومتری دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شکوفه صالحی پور باورصاد، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی محمدرضا اکبری، دانشیار گروه چشم دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران سید مهدی طباطبایی، مربی گروه علوم پایه دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی آرش میرمحمد صادقی، گروه چشم پزشکی، مرکز تحقیقات بیمارستان فارابی، دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

مقدمه و اهداف ایزوتروپیای تطابقی شایعترین نوع استرابیسم در بین کودکان است و درمان اولیه آن اصلاح کامل عیوب انکساری می باشد. با توجه به اینکه امتروپیزیشن توسط وضعیت انکساری چشم و حدت بینایی کنترل می شود، اصلاح هایپروپی در سنین کودکی ممکن است سبب تداخل در امتروپیزیشن شود. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط سن شروع استفاده از عینک و تغییرات عیوب انکساری در کودکان مبتلا به ایزوتروپیای تطابقی است. مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی ­پرونده های پزشکی بیماران مبتلا به ایزوتروپیای تطابقی انکساری (ایزوتروپیایی که میزان آن پس از اصلاح کامل رفرکشن سیکلوپلژیک به کمتر از ۱۰ پریزم دیوپتر کاهش یابد) مرور شدند و داده های انکساری برای سه گروه کودکان بر اساس سن شروع استفاده از عینک تحلیل شد. یافته ها ۶۲ بیمار وارد مطالعه شدند. سن میانگین شروع استفاده از عینک 5/2 سال و متوسط طول دوره پیگیری، ۹/۱ سال بود. ارتباط بین سن شروع استفاده از عینک با اسفریکال اکیوالان و هایپروپی از نظر آماری معنی دار بود (05/0>p) ولی با آستیگماتیسم معنی دار نبود (05/0نتیجه گیری سن شروع استفاده از عینک با تغییرات اسفریکال اکیوالان و هایپروپی در کودکان مبتلا به ایزوتروپیای تطابقی رابطه معنی داری دارد. هر چه سن شروع استفاده از عینک کمتر باشد میزان اسفریکال اکیوالان و هایپروپی کودک بیشتر می شود. احتمال اینکه اصلاح کامل هایپروپی باعث تداخل در روند طبیعی امتروپیزیشن در کودکان مبتلا به ایزوتروپیای تطابقی شود، باید در نظر گرفته شود.