اثر خستگی عملکردی بر میزان زاویه پشت پای افراد با ساختار پای طبیعی و چرخیده به خارج
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف: هدف از این پژوهش، بررسی اثر خستگی ناشی از تمرین بر میزان زاویه پشت پای افراد با ساختار پای طبیعی و چرخیده به خارج طی فاز اتکای دویدن بود. روش بررسی: تعداد 24 نفر از دانشجویان پسر دانشگاه بیرجند (13 نفر با ساختار پای طبیعی، 11 نفر با ساختار پای چرخیده به خارج) به صورت هدفمند و بر اساس شاخص افتادگی استخوان ناوی انتخاب، و پس از قرارگیری نشانگرهای مورد نظر، اطلاعات دو بعدی زاویه پشت پای آزمودنی ها با سیستم آنالیز حرکت حین دویدن در سرعت 3/5 متر بر ثانیه برای مدت 15 دقیقه روی تردمیل در حالت بدون استفاده از کفش در دو وضعیت با و بدون خستگی جمع آوری شد. به منظور تعیین میزان خستگی از مقیاس میزان درک تلاش (rating of perceived exertion) در حین دویدن استفاده شد. یافته ها: آزمونی تی وابسته نشان داد که بین میزان زاویه پشت پای افراد گروه با پای طبیعی در قبل از خستگی (شروع پروتکل تمرین) و حین خستگی (انتهای پروتکل تمرین)، به جز در مرحله برخورد پاشنه با زمین (0/001=p)، در دیگر مراحل فاز اتکای دویدن اختلاف معنی داری وجود ندارد. با وجود این، بین میزان زاویه پشت پای افراد گروه با پای چرخیده به خارج در قبل و حین خستگی در کلیه مراحل فاز اتکای دویدن افزایش معنی داری مشاهده شد (0/05p≤). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این پژوهش، خستگی عامل مؤثری در افزایش زاویه پشت پای افراد با پای چرخیده به خارج محسوب می شود. بنابراین، توصیه می شود ورزشکاران و دوندگان دچار این عارضه به منظور کاهش آسیب دیدگی به این فاکتور توجه ویژه ای نمایند.